Book 9
1.2
διὸ πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν ᾆσαι τὸν Ἐράτωνα πρὸς τὴν λύραν· ᾄσαντος δὲ τὰ πρῶτα τῶν Ἔργων οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην ἐρίδων γένος, Hesiod. OD 11ἐπῄνεσενM: ἐπήνησά (aut ἐπήνεσά) πως τὸ καιρῷ προτρέποντος ὡς τῷ καιρῷ πρεπόντως ἁρμοσάμενον ἔπειτα περὶ στίχων εὐκαιρίας ἐνέβαλε λόγον, ὡς μὴ μόνον χάριν ἀλλὰ καὶ χρείαν ἔστιν ὅτε μεγάλην ἐχούσης. καὶ ὁ μὲν ῥαψῳδὸς εὐθὺς ἦν διὰ στόματος πᾶσιν, ἐν τοῖς Πτολεμαίου γάμοις ἀγομένουἀγομένου ἐν τοῖς Πτ. γάμοις mei τὴν ἀδελφὴν καὶ πρᾶγμα δρᾶν ἀλλόκοτον νομιζομένου καὶ ἄθεσμοννομιζομένου καὶ ἄθεσμον S: ὁ μὲν οὐκ ἐᾷ θεσμὸν quum scilicet ν excidisset, librarii oculus ab ομ priore ad alterum ομ aberraverit ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἐπῶν ἐκείνων Ζεὺς δʼ Ἥρην ἐκάλεσσεἐκάλεσσε] προσέειπε idem κασιγνήτην ἄλοχόν τε·Hom. Σ 356 καὶ ὁ παρὰ Δημητρίῳ τῷ βασιλεῖ ἀπρόθυμοςἀπρόθυμος] in E α erasum; μὴ πρόθυμος? ὢνὢν W: ἦν ᾄδειν μετὰ τὸ δεῖπνον, ὥς τεὥς τε] malim ὡς δὲ προσέπεμψεν αὐτῷ τὸν υἱὸν ἔτι παιδάριον ὄντα, τὸν Φίλιππον, ἐπιβαλὼν εὐθὺς τὸν παῖδά μοι τόνδʼ ἀξίως Ἡρακλέους Nauck. p. 915ἡμῶν τε θρέψαι· καὶ Ἀνάξαρχος ὑπʼ Ἀλεξάνδρου μήλοις βαλλόμενοςμελλόμενος mei παρὰ δεῖπνον, ἐπαναστὰςἐπαναστάντας iidem καὶ εἰπών βεβλήσεταί τις θεῶν βροτησίᾳ χερί.cf. Eur. Or. 271. Laërt. Diog. 9, 60 πάντων δʼ ἄριστοςἄριστα R Κορίνθιος παῖς αἰχμάλωτος, ὅθʼὅθʼ] ὅς ὅτε S ἡ πόλις ἀπώλετο καὶ Μόμμιος ἐκ τῶν ἐλευθέρων τοὺς ἐπισταμένους γράμματα παῖδας εὐσυσκοπῶνεὐθυσκοπῶν S: εὐσυσκόπων Mihi εὐθυσκοπῶν transponendum vid. ante ἔγραψε cf. Symb. ἐκέλευσε γράψαι στίχον, ἔγραψε τρὶς μάκαρες Δαναοὶ καὶ τετράκις, οἳ τότʼ ὄλοντο· Hom. ε 306καὶ γὰρ παθεῖν τι τὸν Μόμμιόν φασι καὶ δακρῦσαι καὶ πάντας ἀφεῖναι ἐλευθέρουςἐλευθέρους] del. Doehnerus, num ἐλευθέρους ἀφεῖναι? τοὺς τῷ παιδὶ προσήκοντας. ἐμνήσθη τε καὶτε καὶ] δὲ καί τις Madvigius. Nihil opus τῆς Θεοδώρου τοῦτοῦ R τραγῳδοῦ γυναικὸς οὐ προσδεξαμένης αὐτὸν ἐν τῷ συγκαθεύδειν, ὑπογύου τοῦ ἀγῶνος ὄντος· ἐπεὶ δὲ νικήσας εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν, ἀσπασαμένης καὶ εἰπούσης Ἀγαμέμνονος παῖ, νῦν ἐκεῖνʼ ἔξεστί σοι.Soph. Elect. 2
