6
ἢν δ’ αὖτ’ ἐς τὸν Ἔρωτα καὶ ἐς Λυκίδαν τι μελίσδω,
6
καὶ τόκα μοι χαίροισα διὰ στόματος ῥέει αὐδά.
VII.
7
Οὐκ οἶδ᾽, οὐδ’ ἐπέοικεν ἃ μὴ μάθομες πονέεσθαι.
7
εἴ μοι καλὰ πέλει τὰ μελύδρια, καὶ τάδε μῶνα
7
κῦδος ἐμοὶ θήσοντι, τά μοι πάρος ὤπασε Μοῖρα·
7
εἰ δ’ οὐχ ἁδέα ταῦτα, τί μοι ποτὶ πλείονα μοχθεῖν;
7
εἰ μὲν γὰρ βιότω διπλόον χρόνον ἄμμιν ἔδωκεν
7
ἢ Κρονίδας ἢ Μοῖρα πολύτροπος, ὥστ’ ἀνύεσθαι
7
τὸν μὲν ἐς εὐφροσύναν καὶ χάρματα, τὸν δ’ ἐπὶ μόχθῳ,
7
ἦν τάχα μοχθήσαντί ποθ’ ὕστερον ἐσθλὰ δέχεσθαι.
7
εἰ δὲ θεοὶ κατένευσαν ἕνα χρόνον ἐς βίον ἐλθεῖν
7
ἀνθρώποις, καὶ τόνδε βραχὺν καὶ μείονα πάντων,
7
ἐς πόσον ἆ δειλοὶ καμάτως κεἰς ἔργα πονεῦμες,
7
ψυχὰν δ’ ἄχρι τίνος ποτὶ κέρδεα καὶ ποτὶ τέχνας
7
βάλλομες, ἱμείροντες ἀεὶ πολὺ πλείονος ὄλβω;
7
λαθόμεθ’ ἦ ἄρα πάντες, ὅτι θνατοὶ γενόμεσθα,
7
χὠς βραχὺν ἐκ Μοίρας λάχομες χρόνον;
VIII.
8
Ὄλβιοι οἱ φιλέοντες, ἐπὴν ἴσον ἀντεράωνται.
8
ὄλβιος ἦν Θησεὺς τῶ Πειριθόω παρεόντος,
8
εἰ καὶ ἀμειλίκτοιο κατήλυθεν εἰς Ἀΐδαο.
8
ὄλβιος ἦν χαλεποῖσιν ἐν Ἀξείνοισιν Ὀρέστας,
8
ὥνεκά οἱ ξυνὰς Πυλάδας ᾅρητο κελεύθως.
8
ἦν μάκαρ Αἰακίδας ἑτάρω ζώοντος Ἀχιλλεύς·
8
ὄλβιος ἦν θνᾴσκων, ὅτι οἱ μόρον αἰνὸν ἄμυνεν.
IX.
9
Ἕσπερε, τᾶς ἐρατᾶς χρύσεον φάος Ἀφρογενείας,
9
Ἕσπερε κυανέας ἱερὸν φίλε νυκτὸς ἄγαλμα,
9
τόσσον ἀφαυρότερος μήνας, ὅσον ἔξοχος ἄστρων,
