Parodos
[Lyric-Scene 1]
εἷς Πορφυρίων αὐτῷ παρέσχε πράγματα.
Πισθέταιρος
σὺ δʼ εἴ με λυπήσεις τι, τῆς διακόνου
πρώτης ἀνατείνας τὼ σκέλει διαμηριῶ
τὴν Ἶριν αὐτήν, ὥστε θαυμάζειν ὅπως
1255
οὕτω γέρων ὢν στύομαι τριέμβολον.
Ἶρις
διαρραγείης ὦ μέλʼ αὐτοῖς ῥήμασιν.
Πισθέταιρος
οὐκ ἀποσοβήσεις; οὐ ταχέως; εὐρὰξ πατάξ.
Ἶρις
ἦ μήν σε παύσει τῆς ὕβρεως οὑμὸς πατήρ.
Πισθέταιρος
οἴμοι τάλας. οὔκουν ἑτέρωσε πετομένη
1260
καταιθαλώσεις τῶν νεωτέρων τινά;
Χορός
ἀποκεκλῄκαμεν διογενεῖς θεοὺς
μηκέτι τὴν ἐμὴν διαπερᾶν πόλιν,
μηδέ γέ τινʼ ἱερόθυτον ἀνὰ δάπεδον ἔτι
1265
τῇδε βροτῶν θεοῖσι πέμπειν καπνόν.
Πισθέταιρος
δεινόν γε τὸν κήρυκα τὸν παρὰ τοὺς βροτοὺς
οἰχόμενον, εἰ μηδέποτε νοστήσει πάλιν.
1270
Κῆρυξ
ὦ Πισθέταιρʼ ὦ μακάριʼ ὦ σοφώτατε,
ὦ κλεινότατʼ ὦ σοφώτατʼ ὦ γλαφυρώτατε,
ὦ τρισμακάριʼ ὦ κατακέλευσον.
Πισθέταιρος
τί σὺ λέγεις;
Κῆρυξ
στεφάνῳ σε χρυσῷ τῷδε σοφίας οὕνεκα
στεφανοῦσι καὶ τιμῶσιν οἱ πάντες λεῴ.
1275
Πισθέταιρος
δέχομαι. τί δʼ οὕτως οἱ λεῲ τιμῶσί με;
Κῆρυξ
ὦ κλεινοτάτην αἰθέριον οἰκίσας πόλιν,
οὐκ οἷσθʼ ὅσην τιμὴν παρʼ ἀνθρώποις φέρει,
ὅσους τʼ ἐραστὰς τῆσδε τῆς χώρας ἔχεις.
πρὶν μὲν γὰρ οἰκίσαι σε τήνδε τὴν πόλιν,
1280
ἐλακωνομάνουν ἅπαντες ἄνθρωποι τότε,
ἐκόμων ἐπείνων ἐρρύπων ἐσωκράτουν
σκυτάλιʼ ἐφόρουν, νυνὶ δʼ ὑποστρέψαντες αὖ
