Parodos
Ἄιακος
ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,
ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·
τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα
470
Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς
φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,
ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου
διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται
Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου
475
αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω
διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,
ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.
Ξανθίας
οὗτος τί δέδρακας;
Διόνυσος
ἐγκέχοδα· κάλει θεόν.
Ξανθίας
ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ
480
πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;
ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.
Ξανθίας
ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.
ἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;
ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.
485
Ξανθίας
ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.
πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;
οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.
Διόνυσος
κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·
ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.
490
