Parodos
[Lyric-Scene 2]
ἄνω ʼπιθεῖναι πρόφασιν ἀντὶ ληκύθου.
Θεραπαίνα
ὦ μακάριος μὲν δῆμος, εὐδαίμων δʼ ἐγώ,
αὐτή τέ μοι δέσποινα μακαριωτάτη,
ὑμεῖς θʼ ὅσαι παρέστατʼ ἐπὶ ταῖσιν θύραις
οἱ γείτονές τε πάντες οἵ τε δημόται,
1115
ἐγώ τε πρὸς τούτοισιν ἡ διάκονος,
ἥτις μεμύρισμαι τὴν κεφαλὴν μυρώμασιν,
ἀγαθοῖσιν ὦ Ζεῦ· πολὺ δʼ ὑπερπέπαικεν αὖ
τούτων ἁπάντων τὰ Θάσιʼ ἀμφορείδια.
ἐν τῇ κεφαλῇ γὰρ ἐμμένει πολὺν χρόνον·
1120
τὰ δʼ ἄλλʼ ἀπανθήσαντα πάντʼ ἀπέπτετο·
ὥστʼ ἐστὶ πολὺ βέλτιστα, πολὺ δῆτʼ ὦ θεοί.
κέρασον ἄκρατον, εὐφρανεῖ τὴν νύχθʼ ὅλην
ἐκλεγομένας ὅ τι ἂν μάλιστʼ ὀσμὴν ἔχῃ.
ἀλλʼ ὦ γυναῖκες φράσατέ μοι τὸν δεσπότην,
1125
τὸν ἄνδρʼ, ὅπου ʼστί, τῆς ἐμῆς κεκτημένης.
Χορὸς
αὐτοῦ μένουσʼ ἡμῖν γʼ ἂν ἐξευρεῖν δοκεῖς.
Θεραπαίνα
μάλισθʼ· ὁδὶ γὰρ ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἔρχεται.
ὦ δέσποτʼ ὦ μακάριε καὶ τρισόλβιε.
Θεραπαίνα
σὺ μέντοι νὴ Δίʼ ὥς γʼ οὐδεὶς ἀνήρ.
1130
τίς γὰρ γένοιτʼ ἂν μᾶλλον ὀλβιώτερος,
ὅστις πολιτῶν πλεῖον ἢ τρισμυρίων
ὄντων τὸ πλῆθος οὐ δεδείπνηκας μόνος;
Χορὸς
εὐδαιμονικόν γʼ ἄνθρωπον εἴρηκας σαφῶς.
Θεραπαίνα
ποῖ ποῖ βαδίζεις;
1135
Βλέπυρος
ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἔρχομαι.
1135
Θεραπαίνα
νὴ τὴν Ἀφροδίτην πολύ γʼ ἁπάντων ὕστατος.
ὅμως δʼ ἐκέλευε συλλαβοῦσάν μʼ ἡ γυνὴ
ἄγειν σε καὶ τασδὶ μετὰ σοῦ τὰς μείρακας.
