Book 22
1
ἀπόδος, ὦ κατάρατε, τὰ πορθμεῖα.
1
βόα, εἰ τοῦτό σοι, ὦ Χάρων, ἥδιον.
1
ἀπόδος, φημί, ἀνθʼ ὧν σε διεπορθμεύσαμεν.
1
οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος.
1
ἔστι δέ τις ὀβολὸν μὴ ἔχων;
1
εἰ μὲν καὶ ἄλλος τις οὐκ οἶδα, ἐγὼ δʼ οὐκ ἔχω.
1
καὶ μὴν ἄγξω σε νὴ τὸν Πλούτωνα, ὦ μιαρέ, ἢν μὴ ἀποδῷς.
1
κἀγὼ τῷ ξύλῳ σου πατάξας διαλύσω τὸ κρανίον.
1
μάτην οὖν ἔσῃ πεπλευκὼς τοσοῦτον πλοῦν.
1
ὁ Ἑρμῆς ὑπὲρ ἐμοῦ σοι ἀποδότω, ὅς με παρέδωκέ σοι.
2
νὴ Δίʼ ὠνάμην γε, εἰ μέλλω καὶ ὑπερεκτίνειν τῶν νεκρῶν.
2
οὐκ ἀποστήσομαί σου.
2
τούτου γε ἕνεκα καὶ νεωλκήσας τὸ πορθμεῖον παράμενε· πλὴν ἀλλʼ ὅ γε μὴ ἔχω, πῶς ἂν λάβοις;
2
σὺ δʼ οὐκ ᾔδεις ὡς κομίζεσθαι δέον;
2
Ἤιδειν μέν, οὐκ εἶχον δέ. τί οὖν; ἐχρῆν διὰ τοῦτο μὴ ἀποθανεῖν;
2
μόνος οὖν αὐχήσεις προῖκα πεπλευκέναι;
2
οὐ προῖκα, ὦ βέλτιστε· καὶ γὰρ ἤντλησα καὶ τῆς κώπης συνεπελαβόμην καὶ οὐκ ἔκλαον μόνος τῶν ἄλλων ἐπιβατῶν.
2
οὐδὲν ταῦτα πρὸς πορθμέα· τὸν ὀβολὸν ἀποδοῦναί σε δεῖ· οὐ θέμις ἄλλως γενέσθαι.
3
οὐκοῦν ἄπαγέ με αὖθις ἐς τὸν βίον.
3
χάριεν λέγεις, ἵνα καὶ πληγὰς ἐπὶ τούτῳ παρα τοῦ Αἰακοῦ προσλάβω.
3
μὴ ἐνόχλει οὖν.
3
δεῖξον τί ἐν τῇ πήρᾳ ἔχεις.
3
θέρμους, εἰ θέλεις, καὶ τῆς Ἑκάτης τὸ δεῖπνον.
3
πόθεν τοῦτον ἡμῖν, ὦ Ἑρμῆ, τὸν κύνα ἤγαγες; οἷα δὲ καὶ ἐλάλει παρὰ τὸν πλοῦν τῶν ἐπιβατῶν ἁπάντων καταγελῶν καὶ ἐπισκώπτων καὶ μόνος ᾅδων οἰμωζόντων ἐκείνων.
3
ἀγνοεῖς, ὦ Χάρων, ὅντινα ἄνδρα διεπόρ θμευσας; ἐλεύθερον ἀκριβῶς, κοὐδενὸς αὐτῷ μέλει. οὗτός ἐστιν ὁ Μένιππος.
3
καὶ μὴν ἄν σε λάβω ποτέ —
3
ἂν λάβῃς, ὦ βέλτιστε· δὶς δὲ οὐκ ἂν λάβοις.
