Stasimon 4
[Choral]
ὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω;
Ἄδμητος
πῶς δ’ οἰκήσω μεταπίπτοντος
δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον·
τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν
915
σύν θ’ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω,
φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων,
πολυάχητος δ’ εἵπετο κῶμος,
τήν τε θανοῦσαν κἄμ’ ὀλβίζων,
ὡς εὐπατρίδαι καὶ ἀπ’ ἀμφοτέρων
920
ὄντες ἀρίστων σύζυγες εἶμεν·
νῦν δ’ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος
λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ
λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους.
925
Χορός
σοὶ πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκῳ τόδ’
ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν·
930
Ἄδμητος
φίλοι, γυναικὸς δαίμον’ εὐτυχέστερον
935
τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθ’ ὅμως·
τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε,
πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο.
ἐγὼ δʼ, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον
λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω.
940
πῶς γὰρ δόμων τῶνδ’ εἰσόδους ἀνέξομαι;
τίν’ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο,
