Epeisodion 1
Θεράπαινα
τοιαῦτ’ ἐν οἴκοις ἐστὶν Ἀδμήτου κακά.
καὶ κατθανών τἂν ὤλετʼ, ἐκφυγών δ’ ἔχει
τοσοῦτον ἄλγος, οὗ ποτ’—οὐ λελήσεται.
Χορός
ἦ που στενάζει τοισίδ’ Ἄδμητος κακοῖς,
ἐσθλῆς γυναικὸς εἰ στερηθῆναί σφε χρή;
200
Θεράπαινα
κλαίει γ’ ἄκοιτιν ἐν χεροῖν φίλην ἔχων,
καὶ μὴ προδοῦναι λίσσεται, τἀμήχανα
ζητῶν· φθίνει γὰρ καὶ μαραίνεται νόσῳ.
παρειμένη δέ, χειρὸς ἄθλιον βάρος
ὅμως δὲ καίπερ σμικρὸν ἐμπνέουσ’ ἔτι
205
βλέψαι πρὸς αὐγὰς βούλεται τὰς ἡλίου
ὡς οὔποτ’ αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατον.
ἀκτῖνα κύκλον θ’ ἡλίου προσόψεται.
ἀλλ’ εἶμι καὶ σὴν ἀγγελῶ παρουσίαν·
οὐ γάρ τι πάντες εὖ φρονοῦσι κοιράνοις,
210
ὥστ’ ἐν κακοῖσιν εὐμενεῖς παρεστάναι·
σὺ δ’ εἶ παλαιὸς δεσπόταις ἐμοῖς φίλος.
