Epeisodion 3
Ἡρακλῆς
τρέσαντα χεῖρα πολεμίαν ποτ’ ὄψεται.
Χορός
καὶ μὴν ὅδ’ αὐτὸς τῆσδε κοίρανος χθονὸς
Ἄδμητος ἔξω δωμάτων πορεύεται.
Ἄδμητος
χαῖρʼ, ὦ Διὸς παῖ Περσέως τ’ ἀφ’ αἵματος.
Ἡρακλῆς
Ἄδμητε, καὶ σὺ χαῖρε, Θεσσαλῶν ἄναξ.
510
Ἄδμητος
θέλοιμ’ ἄν· εὔνουν δ’ ὄντα σ’ ἐξεπίσταμαι.
Ἡρακλῆς
τί χρῆμα κουρᾷ τῇδε πενθίμῳ πρέπεις;
Ἄδμητος
θάπτειν τιν’ ἐν τῇδ’ ἡμέρᾳ μέλλω νεκρόν.
Ἡρακλῆς
ἀπ’ οὖν τέκνων σῶν πημονὴν εἴργοι θεός.
Ἄδμητος
ζῶσιν κατ’ οἴκους παῖδες οὓς ἔφυσ’ ἐγώ.
515
Ἡρακλῆς
πατήρ γε μὴν ὡραῖος, εἴπερ οἴχεται.
Ἄδμητος
κἀκεῖνος ἔστι χἡ τεκοῦσά μʼ, Ἡράκλεις.
Ἡρακλῆς
οὐ μὴν γυνή γ’ ὄλωλεν Ἄλκηστις σέθεν;
Ἄδμητος
διπλοῦς ἐπ’ αὐτῇ μῦθος ἔστι μοι λέγειν.
Ἡρακλῆς
πότερα θανούσης εἶπας ἢ ζώσης ἔτι;
520
Ἄδμητος
ἔστιν τε κοὐκέτ’ ἔστιν, ἀλγύνει δ’ ἐμέ.
Ἡρακλῆς
οὐδέν τι μᾶλλον οἶδʼ· ἄσημα γὰρ λέγεις.
Ἄδμητος
οὐκ οἶσθα μοίρας ἧς τυχεῖν αὐτὴν χρεών;
Ἡρακλῆς
οἶδʼ, ἀντὶ σοῦ γε κατθανεῖν ὑφειμένην.
Ἄδμητος
πῶς οὖν ἔτ’ ἔστιν, εἴπερ ᾔνεσεν τάδε;
525
Ἡρακλῆς
ἆ, μὴ πρόκλαι’ ἄκοιτιν, ἐς τότ’ ἀμβαλοῦ.
Ἄδμητος
τέθνηχ’ ὁ μέλλων, κοὐκέτ’ ἔσθ’ ὁ κατθανών.
Ἡρακλῆς
χωρὶς τό τ’ εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται.
Ἄδμητος
σὺ τῇδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνῃ δ’ ἐγώ.
Ἡρακλῆς
τί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών;
530
Ἄδμητος
γυνή· γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα.
Ἡρακλῆς
ὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις;
Ἄδμητος
ὀθνεῖος, ἄλλως δ’ ἦν ἀναγκαία δόμοις.
Ἡρακλῆς
πῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον;
Ἄδμητος
πατρὸς θανόντος ἐνθάδ’ ὠρφανεύετο.
535
