Epeisodion 1
Κρέουσα
τί χρῆμʼ ἐρωτᾷς, ὦ ξένʼ, ἐκμαθεῖν θέλων;
Ἴων
ἐκ γῆς πατρός σου πρόγονος ἔβλαστεν πατήρ;
Κρέουσα
Ἐριχθόνιός γε· τὸ δὲ γένος μʼ οὐκ ὠφελεῖ.
Ἴων
ἦ καί σφʼ Ἀθάνα γῆθεν ἐξανείλετο;
Κρέουσα
ἐς παρθένους γε χεῖρας, οὐ τεκοῦσά νιν.
270
Ἴων
δίδωσι δʼ, ὥσπερ ἐν γραφῇ νομίζεται ;
Κρέουσα
Κέκροπός γε σῴζειν παισὶν οὐχ ὁρώμενον.
Ἴων
ἤκουσα λῦσαι παρθένους τεῦχος θεᾶς.
Κρέουσα
τοιγὰρ θανοῦσαι σκόπελον ᾕμαξαν πέτρας.
τί δαὶ τόδʼ; ἆρʼ ἀληθὲς ἢ μάτην λόγος
275
Κρέουσα
τί χρῆμʼ ἐρωτᾷς; καὶ γὰρ οὐ κάμνω σχολῇ.
Ἴων
πατὴρ Ἐρεχθεὺς σὰς ἔθυσε συγγόνους;
Κρέουσα
ἔτλη πρὸ γαίας σφάγια παρθένους κτανεῖν.
Ἴων
σὺ δʼ ἐξεσώθης πῶς κασιγνήτων μόνη;
Κρέουσα
βρέφος νεογνὸν μητρὸς ἦν ἐν ἀγκάλαις.
280
Ἴων
πατέρα δʼ ἀληθῶς χάσμα σὸν κρύπτει χθονός;
Κρέουσα
πληγαὶ τριαίνης ποντίου σφʼ ἀπώλεσαν.
Ἴων
Μακραὶ δὲ χῶρός ἐστʼ ἐκεῖ κεκλημένος;
Κρέουσα
τί δʼ ἱστορεῖς τόδʼ; ὥς μʼ ἀνέμνησάς τινος.
Ἴων
τιμᾷ σφε Πύθιος ἀστραπαί τε Πύθιαι.
285
Κρέουσα
τιμᾶ τιμᾶ· ὡς μήποτʼ ὤφελόν σφʼ ἰδεῖν.
Ἴων
τί δὲ στυγεῖς σὺ τοῦ θεοῦ τὰ φίλτατα;
Κρέουσα
οὐδέν· ξύνοιδʼ ἄντροισιν αἰσχύνην τινά.
Ἴων
πόσις δὲ τίς σʼ ἔγημʼ Ἀθηναίων, γύναι;
Κρέουσα
οὐκ ἀστός, ἀλλʼ ἐπακτὸς ἐξ ἄλλης χθονός.
290
Ἴων
τίς; εὐγενῆ νιν δεῖ πεφυκέναι τινά.
Κρέουσα
Ξοῦθος, πεφυκὼς Αἰόλου Διός τʼ ἄπο.
Ἴων
καὶ πῶς ξένος σʼ ὢν ἔσχεν οὖσαν ἐγγενῆ;
Κρέουσα
Εὔβοιʼ Ἀθήναις ἔστι τις γείτων πόλις
