Stasimon 3
[Episode]
ἢ θάτερον δεῖ δυστυχεῖν ἢ θάτερον.
Πρεσβύτης
ἐγὼ μὲν οὖν σοι καὶ συνεκπονεῖν θέλω,
850
καὶ συμφονεύειν παῖδʼ ἐπεισελθὼν δόμους
οὗ δαῖθʼ ὁπλίζει, καὶ τροφεῖα δεσπόταις
ἀποδοὺς θανεῖν τε ζῶν τε φέγγος εἰσορᾶν.
ἓν γάρ τι τοῖς δούλοισιν αἰσχύνην φέρει,
τοὔνομα· τὰ δʼ ἄλλα πάντα τῶν ἐλευθέρων
855
οὐδὲν κακίων δοῦλος, ὅστις ἐσθλὸς ᾖ.
Χορός
κἀγώ, φίλη δέσποινα, συμφορὰν θέλω
κοινουμένη τήνδʼ ἢ θανεῖν ἢ ζῆν καλῶς.
Κρέουσα
ὦ ψυχά, πῶς σιγάσω;
πῶς δὲ σκοτίας ἀναφήνω
860
εὐνάς, αἰδοῦς δʼ ἀπολειφθῶ;
τί γὰρ ἐμπόδιον κώλυμʼ ἔτι μοι;
πρὸς τίνʼ ἀγῶνας τιθέμεσθʼ ἀρετῆς;
οὐ πόσις ἡμῶν προδότης γέγονεν,
στέρομαι δʼ οἴκων, στέρομαι παίδων,
865
φροῦδαι δʼ ἐλπίδες, ἃς διαθέσθαι
χρῄζουσα καλῶς οὐκ ἐδυνήθην,
σιγῶσα τόκους πολυκλαύτους;
ἀλλʼ οὐ τὸ Διὸς πολύαστρον ἕδος
870
καὶ τὴν ἐπʼ ἐμοῖς σκοπέλοισι θεὰν
λίμνης τʼ ἐνύδρου Τριτωνιάδος
οὐκέτι κρύψω λέχος, ὡς στέρνων
ἀπονησαμένη ῥᾴων ἔσομαι.
875
στάζουσι κόραι δακρύοισιν ἐμαί,
ψυχὴ δʼ ἀλγεῖ κακοβουλευθεῖσʼ
ἔκ τʼ ἀνθρώπων ἔκ τʼ ἀθανάτων,
