Epeisodion 3
Τειρεσίας
τὸν ἕτερον· ἢ γὰρ παῖδα σῷσον ἢ πόλιν.
τὰ μὲν παρʼ ἡμῶν πάντʼ ἔχεις· ἡγοῦ, τέκνον,
πρὸς οἶκον. ὅστις δʼ ἐμπύρῳ χρῆται τέχνῃ,
μάταιος· ἢν μὲν ἐχθρὰ σημήνας τύχῃ,
955
πικρὸς καθέστηχʼ οἷς ἂν οἰωνοσκοπῇ·
ψευδῆ δʼ ὑπʼ οἴκτου τοῖσι χρωμένοις λέγων
ἀδικεῖ τὰ τῶν θεῶν. Φοῖβον ἀνθρώποις μόνον
χρῆν θεσπιῳδεῖν, ὃς δέδοικεν οὐδένα.
Χορός
Κρέον, τί σιγᾷς γῆρυν ἄφθογγον σχάσας;
960
κἀμοὶ γὰρ οὐδὲν ἧσσον ἔκπληξις πάρα.
Κρέων
τί δʼ ἄν τις εἴποι; δῆλον οἵ γʼ ἐμοὶ λόγοι.
ἐγὼ γὰρ οὔποτʼ ἐς τόδʼ εἶμι συμφορᾶς,
ὥστε σφαγέντα παῖδα προσθεῖναι πόλει.
πᾶσιν γὰρ ἀνθρώποισι φιλότεκνος βίος,
965
οὐδʼ ἂν τὸν αὑτοῦ παῖδά τις δοίη κτανεῖν.
μή μʼ εὐλογείτω τἀμά τις κτείνων τέκνα.
αὐτὸς δʼ — ἐν ὡραίῳ γὰρ ἕσταμεν βίου —
θνῄσκειν ἕτοιμος πατρίδος ἐκλυτήριον.
ἀλλʼ εἶα, τέκνον, πρὶν μαθεῖν πᾶσαν πόλιν,
970
ἀκόλαστʼ ἐάσας μάντεων θεσπίσματα,
φεῦγʼ ὡς τάχιστα τῆσδʼ ἀπαλλαχθεὶς χθονός·
λέξει γὰρ ἀρχαῖς καὶ στρατηλάταις τάδε,
πύλας ἐφʼ ἑπτὰ καὶ λοχαγέτας μολών·
κἂν μὲν φθάσωμεν, ἔστι σοι σωτηρία·
975
ἢν δʼ ὑστερήσῃς, οἰχόμεσθα, κατθανῇ.
Μενοικεύς
ποῖ δῆτα φεύγω; τίνα πόλιν; τίνα ξένων;
Κρέων
ὅπου χθονὸς τῆσδʼ ἐκποδὼν μάλιστʼ ἔσῃ.
Μενοικεύς
οὐκοῦν σὲ φράζειν εἰκός, ἐκπονεῖν δʼ ἐμέ.
Κρέων
Δελφοὺς περάσας —
980
Μενοικεύς
ποῖ με χρή, πάτερ, μολεῖν;
980
