Eksodos
Κάδμος
τὴν δʼ εἶπέ τίς μοι δεῦρο βακχείῳ ποδὶ
1230
στείχειν Ἀγαύην, οὐδʼ ἄκραντʼ ἠκούσαμεν·
λεύσσω γὰρ αὐτήν, ὄψιν οὐκ εὐδαίμονα.
Ἀγαύη
πάτερ, μέγιστον κομπάσαι πάρεστί σοι,
πάντων ἀρίστας θυγατέρας σπεῖραι μακρῷ
θνητῶν· ἁπάσας εἶπον, ἐξόχως δʼ ἐμέ,
1235
ἣ τὰς παρʼ ἱστοῖς ἐκλιποῦσα κερκίδας
ἐς μείζονʼ ἥκω, θῆρας ἀγρεύειν χεροῖν.
φέρω δʼ ἐν ὠλέναισιν, ὡς ὁρᾷς, τάδε
λαβοῦσα τἀριστεῖα, σοῖσι πρὸς δόμοις
ὡς ἀγκρεμασθῇ· σὺ δέ, πάτερ, δέξαι χεροῖν·
1240
γαυρούμενος δὲ τοῖς ἐμοῖς ἀγρεύμασιν
κάλει φίλους ἐς δαῖτα· μακάριος γὰρ εἶ,
μακάριος, ἡμῶν τοιάδʼ ἐξειργασμένων.
Κάδμος
ὦ πένθος οὐ μετρητὸν οὐδʼ οἷόν τʼ ἰδεῖν,
φόνον ταλαίναις χερσὶν ἐξειργασμένων.
1245
καλὸν τὸ θῦμα καταβαλοῦσα δαίμοσιν
ἐπὶ δαῖτα Θήβας τάσδε κἀμὲ παρακαλεῖς.
οἴμοι κακῶν μὲν πρῶτα σῶν, ἔπειτʼ ἐμῶν·
ὡς ὁ θεὸς ἡμᾶς ἐνδίκως μέν, ἀλλʼ ἄγαν,
Βρόμιος ἄναξ ἀπώλεσʼ οἰκεῖος γεγώς.
1250
Ἀγαύη
ὡς δύσκολον τὸ γῆρας ἀνθρώποις ἔφυ
ἔν τʼ ὄμμασι σκυθρωπόν. εἴθε παῖς ἐμὸς
εὔθηρος εἴη, μητρὸς εἰκασθεὶς τρόποις,
ὅτʼ ἐν νεανίαισι Θηβαίοις ἅμα
θηρῶν ὀριγνῷτʼ· ἀλλὰ θεομαχεῖν μόνον
1255
οἷός τʼ ἐκεῖνος. νουθετητέος, πάτερ,
σοὐστίν. τίς αὐτὸν δεῦρʼ ἂν ὄψιν εἰς ἐμὴν
καλέσειεν, ὡς ἴδῃ με τὴν εὐδαίμονα;
Κάδμος
φεῦ φεῦ· φρονήσασαι μὲν οἷʼ ἐδράσατε
