Parodos
[Episode]
καὶ δυσάρεστοι διέκναισαν.
Πρεσβύτης
οὐκ ἄγαμαι ταῦτʼ ἀνδρὸς ἀριστέως.
οὐκ ἐπὶ πᾶσίν σʼ ἐφύτευσʼ ἀγαθοῖς,
δεῖ δέ σε χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι·
θνητὸς γὰρ ἔφυς. κἂν μὴ σὺ θέλῃς,
τὰ θεῶν οὕτω βουλόμενʼ ἔσται.
σὺ δὲ λαμπτῆρος φάος ἀμπετάσας
τήνδʼ ἣν πρὸ χερῶν ἔτι βαστάζεις,
καὶ ταὐτὰ πάλιν γράμματα συγχεῖς
καὶ σφραγίζεις λύεις τʼ ὀπίσω
ῥίπτεις τε πέδῳ πεύκην, θαλερὸν
καὶ τῶν ἀπόρων οὐδενὸς ἐνδεῖς
τί πονεῖς; τί νέον περὶ σοί, βασιλεῦ;
φέρε κοίνωσον μῦθον ἐς ἡμᾶς.
πρὸς δʼ ἄνδρʼ ἀγαθὸν πιστόν τε φράσεις·
45
σῇ γάρ μʼ ἀλόχῳ τότε Τυνδάρεως
συννυμφοκόμον τε δίκαιον.
Ἀγαμέμνων
πέμπω σοι πρὸς ταῖς πρόσθεν
115
Πρεσβύτης
λέγε καὶ σήμαινʼ, ἵνα καὶ γλώσσῃ
σύντονα τοῖς σοῖς γράμμασιν αὐδῶ.
Ἀγαμέμνων
μὴ στέλλειν τὰν σὰν ἶνιν πρὸς
τὰν κολπώδη πτέρυγʼ Εὐβοίας
120
