Epeisodion 4
Ἰφιγένεια
τὴν σὴν ἀδελφὴν μὴ θανεῖν· αἴσθημά τοι
κἀν νηπίοις γε τῶν κακῶν ἐγγίγνεται.
ἰδοὺ σιωπῶν λίσσεταί σʼ ὅδʼ, ὦ πάτερ.
1245
ἀλλʼ αἴδεσαί με καὶ κατοίκτιρον βίου.
ναί, πρὸς γενείου σʼ ἀντόμεσθα δύο φίλω·
ὃ μὲν νεοσσός ἐστιν, ἣ δʼ ηὐξημένη.
ἓν συντεμοῦσα πάντα νικήσω λόγον·
τὸ φῶς τόδʼ ἀνθρώποισιν ἥδιστον βλέπειν,
1250
τὰ νέρθε δʼ οὐδέν· μαίνεται δʼ ὃς εὔχεται
θανεῖν. κακῶς ζῆν κρεῖσσον ἢ καλῶς θανεῖν.
Χορός
ὦ τλῆμον Ἑλένη, διὰ σὲ καὶ τοὺς σοὺς γάμους
ἀγὼν Ἀτρείδαις καὶ τέκνοις ἥκει μέγας.
Ἀγαμέμνων
ἐγὼ τά τʼ οἰκτρὰ συνετός εἰμι καὶ τὰ μή,
1255
φιλῶ τʼ ἐμαυτοῦ τέκνα· μαινοίμην γὰρ ἄν.
δεινῶς δʼ ἔχει μοι ταῦτα τολμῆσαι, γύναι,
δεινῶς δὲ καὶ μή· τοῦτο γὰρ πρᾶξαί με δεῖ.
ὁρᾶθʼ ὅσον στράτευμα ναύφρακτον τόδε,
χαλκέων θʼ ὅπλων ἄνακτες Ἑλλήνων ὅσοι,
1260
οἷς νόστος οὐκ ἔστʼ Ἰλίου πύργους ἔπι,
εἰ μή σε θύσω, μάντις ὡς Κάλχας λέγει,
οὐδʼ ἔστι Τροίας ἐξελεῖν κλεινὸν βάθρον.
μέμηνε δʼ Ἀφροδίτη τις Ἑλλήνων στρατῷ
πλεῖν ὡς τάχιστα βαρβάρων ἐπὶ χθόνα,
1265
παῦσαί τε λέκτρων ἁρπαγὰς Ἑλληνικῶν·
οἳ τὰς ἐν Ἄργει παρθένους κτενοῦσί μου
ὑμᾶς τε κἀμέ, θέσφατʼ εἰ λύσω θεᾶς.
οὐ Μενέλεώς με καταδεδούλωται, τέκνον,
οὐδʼ ἐπὶ τὸ κείνου βουλόμενον ἐλήλυθα,
1270
ἀλλʼ Ἑλλάς, ᾗ δεῖ, κἂν θέλω κἂν μὴ θέλω,
θῦσαί σε· τούτου δʼ ἥσσονες καθέσταμεν.
