Epeisodion 1
Σιληνός
ὃν ἐξέθρεψα ταῖσδ’ ἐγώ ποτ’ ἀγκάλαις;
Ὀδυσσεύς
ὁ Βακχίου παῖς, ὡς σαφέστερον μάθῃς.
Σιληνός
ἐν σέλμασιν νεώς ἐστιν, ἢ φέρεις σύ νιν;
Ὀδυσσεύς
ὅδ’ ἁσκὸς ὃς κεύθει νιν· ὡς ὁρᾷς, γέρον.
145
Σιληνός
οὗτος μὲν οὐδ’ ἂν τὴν γνάθον πλήσειέ μου.
δὶς γὰρ τόσον πῶμ’ ὅσον ἂν ἐξ ἀσκοῦ ῥυῇ.
Σιληνός
καλήν γε κρήνην εἶπας ἡδεῖάν τ’ ἐμοί.
Ὀδυσσεύς
βούλῃ σε γεύσω πρῶτον ἄκρατον μέθυ;
Σιληνός
δίκαιον· ἦ γὰρ γεῦμα τὴν ὠνὴν καλεῖ.
150
Ὀδυσσεύς
καὶ μὴν ἐφέλκω καὶ ποτῆρ’ ἀσκοῦ μέτα.
Σιληνός
φέρ’ ἐκπάταξον, ὡς ἀναμνησθῶ πιών.
Σιληνός
παπαιάξ, ὡς καλὴν ὀσμὴν ἔχει.
Ὀδυσσεύς
εἶδες γὰρ αὐτήν;
Σιληνός
οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ ὀσφραίνομαι.
Ὀδυσσεύς
γεῦσαί νυν, ὡς ἂν μὴ λόγῳ ’’παινῇς μόνον.
155
Σιληνός
βαβαί· χορεῦσαι παρακαλεῖ μ’ ὁ Βάκχιος.
Ὀδυσσεύς
μῶν τὸν λάρυγγα διεκάναξέ σου καλῶς;
Σιληνός
ὥστ’ εἰς ἄκρους γε τοὺς ὄνυχας ἀφίκετο.
Ὀδυσσεύς
πρὸς τῷδε μέντοι καὶ νόμισμα δώσομεν.
160
Σιληνός
χάλα τὸν ἀσκὸν μόνον· ἔα τὸ χρυσίον.
Ὀδυσσεύς
ἐκφέρετέ νυν τυρεύματ’ ἢ μήλων τόκον.
Σιληνός
δράσω τάδ’, ὀλίγον φροντίσας γε δεσποτῶν.
ὡς ἐκπιεῖν γ’ ἂν κύλικα μαινοίμην μίαν,
πάντων Κυκλώπων ἀντιδοὺς βοσκήματα,
165
ῥῖψαι τ’ ἐς ἅλμην Λευκάδος πέτρας ἄπο,
ἅπαξ μεθυσθεὶς καταβαλών τε τὰς ὀφρῦς.
ὡς ὅς γε πίνων μὴ γέγηθε μαίνεται·
