Eksodos
Ἡρακλῆς
σπαραγμὸν ἤ τινʼ οἶστρον, ἐς πυράν με θῇς.
ἄγʼ ἐγκονεῖτʼ, αἴρεσθε· παῦλά τοι κακῶν
1255
αὕτη, τελευτὴ τοῦδε τἀνδρὸς ὑστάτη.
Ὕλλος
ἀλλʼ οὐδὲν εἴργει σοὶ τελειοῦσθαι τάδε,
ἐπεὶ κελεύεις κἀξαναγκάζεις, πάτερ.
Ἡρακλῆς
ἄγε νυν, πρὶν τήνδʼ ἀνακινῆσαι
νόσον, ὦ ψυχὴ σκληρά, χάλυβος
1260
λιθοκόλλητον στόμιον παρέχουσʼ,
ἀνάπαυε βοήν, ὡς ἐπίχαρτον
τελέουσʼ ἀεκούσιον ἔργον.
Ὕλλος
αἴρετʼ, ὀπαδοί, μεγάλην μὲν ἐμοὶ
τούτων θέμενοι συγγνωμοσύνην,
1265
μεγάλην δὲ θεῶν ἀγνωμοσύνην
εἰδότες ἔργων τῶν πρασσομένων,
οἳ φύσαντες καὶ κλῃζόμενοι
πατέρες τοιαῦτʼ ἐφορῶσι πάθη.
τὰ μὲν οὖν μέλλοντʼ οὐδεὶς ἐφορᾷ,
1270
τὰ δὲ νῦν ἑστῶτʼ οἰκτρὰ μὲν ἡμῖν,
χαλεπώτατα δʼ οὖν ἀνδρῶν πάντων
λείπου μηδὲ σύ, παρθένʼ, ἀπʼ οἴκων,
1275
μεγάλους μὲν ἰδοῦσα νέους θανάτους,
πολλὰ δὲ πήματα καὶ καινοπαθῆ,
κοὐδὲν τούτων ὅ τι μὴ Ζεύς.
