Epeisodion 2
Χορός
ἀλλʼ εἰ πέπαυται, κάρτʼ ἂν εὐτυχεῖν δοκῶ·
φρούδου γὰρ ἤδη τοῦ κακοῦ μείων λόγος.
Τέκμησσα
πότερα δʼ ἄν, εἰ νέμοι τις αἵρεσιν, λάβοις,
265
φίλους ἀνιῶν αὐτὸς ἡδονὰς ἔχειν,
ἢ κοινὸς ἐν κοινοῖσι λυπεῖσθαι ξυνών;
Χορός
τό τοι διπλάζον, ὦ γύναι, μεῖζον κακόν.
Τέκμησσα
ἡμεῖς ἄρʼ οὐ νοσοῦντες ἀτώμεσθα νῦν.
Χορός
πῶς τοῦτʼ ἔλεξας; οὐ κάτοιδʼ ὅπως λέγεις.
270
Τέκμησσα
ἁνὴρ ἐκεῖνος, ἡνίκʼ ἦν ἐν τῇ νόσῳ,
αὐτὸς μὲν ἥδεθʼ οἷσιν εἴχετʼ ἐν κακοῖς,
ἡμᾶς δὲ τοὺς φρονοῦντας ἠνία ξυνών·
νῦν δʼ ὡς ἔληξε κἀνέπνευσε τῆς νόσου,
κεῖνός τε λύπῃ πᾶς ἐλήλαται κακῇ
275
ἡμεῖς θʼ ὁμοίως οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος.
ἆρʼ ἔστι ταῦτα δὶς τόσʼ ἐξ ἁπλῶν κακά;
Χορός
ξύμφημι δή σοι καὶ δέδοικα μὴ ʼκ θεοῦ
πληγή τις ἥκῃ. πῶς γάρ, εἰ πεπαυμένος
μηδέν τι μᾶλλον ἢ νοσῶν εὐφραίνεται;
280
Τέκμησσα
ὡς ὧδʼ ἐχόντων τῶνδʼ ἐπίστασθαί σε χρή.
Χορός
τίς γάρ ποτʼ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ προσέπτατο;
δήλωσον ἡμῖν τοῖς ξυναλγοῦσιν τύχας.
Τέκμησσα
ἅπαν μαθήσει τοὔργον ὡς κοινωνὸς ὤν.
κεῖνος γὰρ ἄκρας νυκτός, ἡνίχʼ ἕσπεροι
285
λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, ἄμφηκες λαβὼν
ἐμαίετʼ ἔγχος ἐξόδους ἕρπειν κενάς.
κἀγὼ ʼπιπλήσσω καὶ λέγω· τί χρῆμα δρᾷς,
Αἴας; τί τήνδʼ ἄκλητος οὔθʼ ὑπʼ ἀγγέλων
κληθεὶς ἀφορμᾷς πεῖραν οὔτε τοῦ κλύων
290
σάλπιγγος; ἀλλὰ νῦν γε πᾶς εὕδει στρατός.
ὁ δʼ εἶπε πρός με βαίʼ, ἀεὶ δʼ ὑμνούμενα·
