Epeisodion 6
Ἐξάγγελος
ὦ γῆς μέγιστα τῆσδʼ ἀεὶ τιμώμενοι,
οἷʼ, ἔργʼ ἀκούσεσθʼ, οἷα δʼ εἰσόψεσθʼ, ὅσον δʼ
ἀρεῖσθε πένθος, εἴπερ ἐγγενῶς ἔτι
1225
τῶν Λαβδακείων ἐντρέπεσθε δωμάτων.
οἶμαι γὰρ οὔτʼ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂν
νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσα
κεύθει, τὰ δʼ αὐτίκʼ εἰς τὸ φῶς φανεῖ κακὰ
ἑκόντα κοὐκ ἄκοντα. τῶν δὲ πημονῶν
1230
μάλιστα λυποῦσʼ αἳ φανῶσʼ αὐθαίρετοι.
Χορός
λείπει μὲν οὐδʼ ἃ πρόσθεν εἴδομεν τὸ μὴ οὐ
βαρύστονʼ εἶναι· πρὸς δʼ ἐκείνοισιν τί φῄς;
Ἐξάγγελος
ὁ μὲν τάχιστος τῶν λόγων εἰπεῖν τε καὶ
μαθεῖν, τέθνηκε θεῖον Ἰοκάστης κάρα.
1235
Χορός
ὦ δυστάλαινα, πρὸς τίνος ποτʼ αἰτίας;
Ἐξάγγελος
αὐτὴ πρὸς αὑτῆς. τῶν δὲ πραχθέντων τὰ μὲν
ἄλγιστʼ ἄπεστιν· ἡ γὰρ ὄψις οὐ πάρα.
ὅμως δʼ, ὅσον γε κἀν ἐμοὶ μνήμης ἔνι,
πεύσει τὰ κείνης ἀθλίας παθήματα.
1240
ὅπως γὰρ ὀργῇ χρωμένη παρῆλθʼ ἔσω
θυρῶνος, ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ
λέχη, κόμην σπῶσʼ ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς.
πύλας δʼ, ὅπως εἰσῆλθʼ, ἐπιρράξασʼ ἔσω
καλεῖ τὸν ἤδη Λάϊον πάλαι νεκρόν,
1245
μνήμην παλαιῶν σπερμάτων ἔχουσʼ, ὑφʼ ὧν
θάνοι μὲν αὐτός, τὴν δὲ τίκτουσαν λίποι
τοῖς οἷσιν αὐτοῦ δύστεκνον παιδουργίαν.
γοᾶτο δʼ εὐνάς, ἔνθα δύστηνος διπλοῦς
ἐξ ἀνδρὸς ἄνδρα καὶ τέκνʼ ἐκ τέκνων τέκοι.
1250
χὤπως μὲν ἐκ τῶνδʼ οὐκέτʼ οἶδʼ ἀπόλλυται·
βοῶν γὰρ εἰσέπαισεν Οἰδίπους, ὑφʼ οὗ
