Epeisodion 1
Οἰδίπους
κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότʼ, εἴτε τις
εἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,
κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον·
ἐπεύχομαι δʼ, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος
ἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτʼ ἐμοῦ συνειδότος,
250
παθεῖν ἅπερ τοῖσδʼ ἀρτίως ἠρασάμην.
ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντʼ ἐπισκήπτω τελεῖν,
ὑπέρ τʼ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε τῆσδέ τε
γῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.
οὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,
255
ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,
ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,
ἀλλʼ ἐξερευνᾶν· νῦν δʼ ἐπεὶ κυρῶ γʼ ἐγὼ
ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,
ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,
260
κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένος
μὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·
νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·
ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,
ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,
265
ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,
τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶ
τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.
καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς
μήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ
270
μήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ
τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·
ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις
τάδʼ ἔστʼ ἀρέσκονθʼ, ἥ τε σύμμαχος Δίκη
χοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.
275
