Epeisodion 4
Ἰοκάστη
τί δʼ; οὐχ ὁ πρέσβυς Πόλυβος ἐγκρατὴς ἔτι;
Ἄγγελος
οὐ δῆτʼ, ἐπεί νιν θάνατος ἐν τάφοις ἔχει.
Ἰοκάστη
πῶς εἶπας; ἦ τέθνηκε Πόλυβος, ὦ γέρον;
Ἄγγελος
εἰ μὴ λέγω τἀληθές, ἀξιῶ θανεῖν.
Ἰοκάστη
ὦ πρόσπολʼ, οὐχὶ δεσπότῃ τάδʼ ὡς τάχος
945
μολοῦσα λέξεις; ὦ θεῶν μαντεύματα,
ἵνʼ ἐστέ· τοῦτον Οἰδίπους πάλαι τρέμων
τὸν ἄνδρʼ ἔφευγε μὴ κτάνοι, καὶ νῦν ὅδε
πρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν οὐδὲ τοῦδʼ ὕπο.
Οἰδίπους
ὦ φίλτατον γυναικὸς Ἰοκάστης κάρα,
950
τί μʼ ἐξεπέμψω δεῦρο τῶνδε δωμάτων;
Ἰοκάστη
ἄκουε τἀνδρὸς τοῦδε, καὶ σκόπει κλύων
τὰ σέμνʼ ἵνʼ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα.
Οἰδίπους
οὗτος δὲ τίς ποτʼ ἐστὶ καὶ τί μοι λέγει;
Ἰοκάστη
ἐκ τῆς Κορίνθου, πατέρα τὸν σὸν ἀγγελῶν
955
ὡς οὐκέτʼ ὄντα Πόλυβον, ἀλλʼ ὀλωλότα.
Οἰδίπους
τί φῄς, ξένʼ; αὐτός μοι σὺ σημάντωρ γενοῦ.
Ἄγγελος
εἰ τοῦτο πρῶτον δεῖ μʼ ἀπαγγεῖλαι σαφῶς,
εὖ ἴσθʼ ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα.
Οἰδίπους
πότερα δόλοισιν ἢ νόσου ξυναλλαγῇ;
960
Ἄγγελος
σμικρὰ παλαιὰ σώματʼ εὐνάζει ῥοπή.
Οἰδίπους
νόσοις ὁ τλήμων, ὡς ἔοικεν, ἔφθιτο.
Ἄγγελος
καὶ τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ.
Οἰδίπους
φεῦ φεῦ, τί δῆτʼ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τι
τὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνω
965
κλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼ
κτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν; ὁ δὲ θανὼν
κεύθει κάτω δὴ γῆς. ἐγὼ δʼ ὅδʼ ἐνθάδε
ἄψαυστος ἔγχους· εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ
κατέφθιθʼ· οὕτω δʼ ἂν θανὼν εἴη ʼξ ἐμοῦ.
970
