Epeisodion 1
Ἠλέκτρα
θεοῖσιν ἔμμηνʼ ἱερὰ τοῖς σωτηρίοις.
ἐγὼ δʼ ὁρῶσʼ ἡ δύσμορος κατὰ στέγας
κλαίω, τέτηκα, κἀπικωκύω πατρὸς
τὴν δυστάλαιναν δαῖτʼ ἐπωνομασμένην
αὐτὴ πρὸς αὑτήν. οὐδὲ γὰρ κλαῦσαι πάρα
285
τοσόνδʼ ὅσον μοι θυμὸς ἡδονὴν φέρει.
αὕτη γὰρ ἡ λόγοισι γενναία γυνὴ
φωνοῦσα τοιάδʼ ἐξονειδίζει κακά·
ὦ δύσθεον μίσημα, σοὶ μόνῃ πατὴρ
τέθνηκεν; ἄλλος δʼ οὔτις ἐν πένθει βροτῶν;
290
κακῶς ὄλοιο, μηδέ σʼ ἐκ γόων ποτὲ
τῶν νῦν ἀπαλλάξειαν οἱ κάτω θεοί.
τάδʼ ἐξυβρίζει· πλὴν ὅταν κλύῃ τινὸς
ἥξοντʼ Ὀρέστην· τηνικαῦτα δʼ ἐμμανὴς
βοᾷ παραστᾶσʼ· οὐ σύ μοι τῶνδʼ αἰτία;
295
οὐ σὸν τόδʼ ἐστὶ τοὔργον, ἥτις ἐκ χερῶν
κλέψασʼ Ὀρέστην τῶν ἐμῶν ὑπεξέθου;
ἀλλʼ ἴσθι τοι τίσουσά γʼ ἀξίαν δίκην.
τοιαῦθʼ ὑλακτεῖ, σὺν δʼ ἐποτρύνει πέλας
ὁ κλεινὸς αὐτῇ ταὐτὰ νυμφίος παρών,
300
ὁ πάντʼ ἄναλκις οὗτος, ἡ πᾶσα βλάβη,
ὁ σὺν γυναιξὶ τὰς μάχας ποιούμενος.
ἐγὼ δʼ Ὀρέστην τῶνδε προσμένουσʼ ἀεὶ
παυστῆρʼ ἐφήξειν ἡ τάλαινʼ ἀπόλλυμαι.
μέλλων γὰρ ἀεὶ δρᾶν τι τὰς οὔσας τέ μου
305
καὶ τὰς ἀπούσας ἐλπίδας διέφθορεν.
ἐν οὖν τοιούτοις οὔτε σωφρονεῖν, φίλαι,
οὔτʼ εὐσεβεῖν πάρεστιν· ἀλλʼ ἔν τοι κακοῖς
πολλή ʼστʼ ἀνάγκη κἀπιτηδεύειν κακά.
Χορός
φέρʼ εἰπέ, πότερον ὄντος Αἰγίσθου πέλας
310
