Epeisodion 1
Νεοπτόλεμος
οἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σʼ, ὦ τάλας,
ἀλγήμαθʼ, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν.
340
Φιλοκτήτης
ὀρθῶς ἔλεξας· τοιγαροῦν τὸ σὸν φράσον
αὖθις πάλιν μοι πρᾶγμʼ, ὅτῳ σʼ ἐνύβρισαν.
Νεοπτόλεμος
ἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳ μέτα
δῖός τʼ Ὀδυσσεὺς χὠ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,
λέγοντες, εἴτʼ ἀληθὲς εἴτʼ ἄρʼ οὖν μάτην,
345
ὡς οὐ θέμις γίγνοιτʼ, ἐπεὶ κατέφθιτο
πατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμʼ ἄλλον ἤ μʼ ἑλεῖν.
ταῦτʼ, ὦ ξένʼ, οὕτως ἐννέποντες οὐ πολὺν
χρόνον μʼ ἐπέσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,
μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,
350
ὅπως ἴδοιμʼ ἄθαπτον· οὐ γὰρ εἰδόμην·
ἔπειτα μέντοι χὠ λόγος καλὸς προσῆν,
εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ αἱρήσοιμʼ ἰών.
ἦν δʼ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,
κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃ
355
κατηγόμην· καί μʼ εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸς
ἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετʼ, ὀμνύντες βλέπειν
τὸν οὐκέτʼ ὄντα ζῶντʼ Ἀχιλλέα πάλιν.
κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτʼ· ἐγὼ δʼ ὁ δύσμορος
ἐπεὶ ʼδάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳ
360
ἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,
τά θʼ ὅπλʼ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τʼ ἄλλʼ ὅσʼ ἦν.
οἱ δʼ εἶπον, οἴμοι, τλημονέστατον λόγον·
ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοι
πατρῷʼ ἑλέσθαι, τῶν δʼ ὅπλων κείνων ἀνὴρ
365
ἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.
κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαι
ὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω·
