Epeisodion 5
Πολυνείκης
ὁ δʼ ἐν δόμοις τύραννος, ὦ τάλας ἐγώ,
κοινῇ καθʼ ἡμῶν ἐγγελῶν ἁβρύνεται·
ὅν, εἰ σὺ τἠμῇ ξυμπαραστήσει φρενί,
1340
βραχεῖ σὺν ὄγκῳ καὶ χρόνῳ διασκεδῶ.
ὥστʼ ἐν δόμοισι τοῖσι σοῖς στήσω σʼ ἄγων.
στήσω δʼ ἐμαυτόν, κεῖνον ἐκβαλὼν βίᾳ.
καὶ ταῦτα σοῦ μὲν ξυνθέλοντος ἔστι μοι
κομπεῖν, ἄνευ σοῦ δʼ οὐδὲ σωθῆναι σθένω.
1345
Χορός
τὸν ἄνδρα τοῦ πέμψαντος οὕνεκʼ, Οἰδίπους
εἰπὼν ὁποῖα ξύμφορʼ ἔκπεμψαι πάλιν.
Οἰδίπους
ἀλλʼ εἰ μέν, ἄνδρες, τῆσδε δημοῦχοι χθονός
μὴ ʼτύγχανʼ αὐτὸν δεῦρο προσπέμψας ἐμοὶ
Θησεύς, δικαιῶν ὥστʼ ἐμοῦ κλύειν λόγους,
1350
οὔ τἄν ποτʼ ὀμφῆς τῆς ἐμῆς ἐπῄσθετο·
νῦν δʼ ἀξιωθεὶς εἶσι κἀκούσας γʼ ἐμοῦ
τοιαῦθʼ ἃ τὸν τοῦδʼ οὔ ποτʼ εὐφρανεῖ βίον·
ὅς γʼ, ὦ κάκιστε, σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχων,
ἃ νῦν ὁ σὸς ξύναιμος ἐν Θήβαις ἔχει,
1355
τὸν αὐτὸς αὑτοῦ πατέρα τόνδʼ ἀπήλασας
κἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν,
ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτʼ ἐν πόνῳ
ταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις κακῶν ἐμοί.
οὐ κλαυστὰ δʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οἰστέα
1360
τάδʼ, ἕωσπερ ἂν ζῶ, σοῦ φονέως μεμνημένος·
σὺ γάρ με μόχθῳ τῷδʼ ἔθηκας ἔντροφον,
σύ μʼ ἐξέωσας, ἐκ σέθεν δʼ ἀλώμενος
ἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθʼ ἡμέραν βίον.
εἰ δʼ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ʼμαυτῷ τροφοὺς
1365
τὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος·
νῦν δʼ αἵδε μʼ ἐκσῴζουσιν, αἵδʼ ἐμαὶ τροφοί,
