Epeisodion 7
Ἄγγελος
ἄνδρες πολῖται, ξυντομωτάτως, μὲν ἂν
τύχοιμι λέξας Οἰδίπουν ὀλωλότα·
1580
ἃ δʼ ἦν τὰ πραχθέντʼ, οὔθʼ ὁ μῦθος ἐν βραχεῖ
φράσαι πάρεστιν οὔτε τἄργʼ ὅσʼ ἦν ἐκεῖ.
Χορός
ὄλωλε γὰρ δύστηνος;
κεῖνον τὸν ἀεὶ βίοτον ἐξεπίστασο.
Χορός
πῶς; ἆρα θείᾳ κἀπόνῳ τάλας τύχῃ;
1585
Ἄγγελος
ταῦτʼ ἐστὶν ἤδη κἀποθαυμάσαι πρέπον.
ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδʼ εἷρπε, καὶ σύ που παρὼν
ἔξοισθʼ, ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων,
ἀλλʼ αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος.
ἐπεὶ δʼ ἀφῖκτο τὸν καταρράκτην ὀδὸν
1590
χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,
ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,
κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ Θησέως
Περίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.
ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρου
1595
κοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,
καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.
κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶν
ὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·
τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιον
1600
πάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶ
ταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νιν
ἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.
ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴν
κοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,
1605
κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοι
ῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούνατα
