Epeisodion 4
Οἰδίπους
καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω,
αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲς
1125
μόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼ
καὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.
εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·
ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·
καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡς
1130
ψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.
καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼς
θιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνι
κηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,
οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶν
1135
μόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε.
σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μου
μέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας.
Θησεύς
οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον,
τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω,
1140
οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη.
βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει.
οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομεν
λαμπρὸν ποεῖσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς δρωμένοις.
δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμην
1145
οὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγων
ζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων.
χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτην
κομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών;
λόγος δʼ ὃς ἐμπέπτωκεν ἀρτίως ἐμοὶ
1150
στείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶ
σμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι·
πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών.
