Epeisodion 4
Οἰδίπους
τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με
ὡς μὴ εἰδότʼ αὐτὸν μηδὲν ὧν σὺ πυνθάνει.
1155
Θησεύς
φασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν
οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πως
βωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧ
θύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ.
Οἰδίπους
ποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι·
1160
Θησεύς
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι,
βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων.
Οἰδίπους
ποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου.
Θησεύς
σοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνον
αἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ.
1165
Οἰδίπους
τίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν;
Θησεύς
ὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴς
ἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν.
Οἰδίπους
ὦ φίλτατε, σχὲς οὗπερ εἶ.
Οἰδίπους
μή μου δεηθῇς.
1170
Θησεύς
πράγματος ποίου; λέγε.
1170
Οἰδίπους
ἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης.
Θησεύς
καὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι;
Οἰδίπους
παῖς οὑμός, ὦναξ, στυγνός, οὗ λόγων ἐγὼ
ἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων.
Θησεύς
τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴ
1175
χρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;
Οἰδίπους
ἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·
καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.
Θησεύς
ἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπει
μή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα.
1180
Ἀντιγόνη
πάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.
