Epeisodion 1
Κρέων
ἕρπ’, ὦ ματαία, καί μ’ ἀπάλλαξον πόνων.
Μήδεια
πονοῦμεν ἡμεῖς κοὐ πόνων κεχρήμεθα.
Κρέων
τάχ’ ἐξ ὀπαδῶν χειρὸς ὠσθήσῃ βίᾳ.
335
Μήδεια
μὴ δῆτα τοῦτό γ’, ἀλλά σ’ αἰτοῦμαι, Κρέον . . .
Κρέων
ὄχλον παρέξεις, ὡς ἔοικας, ὦ γύναι.
Μήδεια
φευξούμεθ’· οὐ τοῦθ’ ἱκέτευσα σοῦ τυχεῖν.
Κρέων
τί δαὶ βιάζῃ κοὐκ ἀπαλλάσσῃ χερός;
Μήδεια
μίαν με μεῖναι τήνδ’ ἔασον ἡμέραν
340
καὶ ξυμπερᾶναι φροντίδ’ ᾗ φευξούμεθα,
παισίν τ’ ἀφορμὴν τοῖς ἐμοῖς, ἐπεὶ πατὴρ
οὐδὲν προτιμᾷ μηχανήσασθαι τέκνοις.
οἴκτιρε δ’ αὐτούς· καὶ σύ τοι παίδων πατὴρ
πέφυκας· εἰκὸς δ’ ἐστὶν εὔνοιάν σ’ ἔχειν.
345
τοὐμοῦ γὰρ οὔ μοι φροντίς, εἰ φευξούμεθα,
κείνους δὲ κλαίω συμφορᾷ κεχρημένους.
Κρέων
ἥκιστα τοὐμὸν λῆμ’ ἔφυ τυραννικόν,
αἰδούμενος δὲ πολλὰ δὴ διέφθορα·
καὶ νῦν ὁρῶ μὲν ἐξαμαρτάνων, γύναι,
350
ὅμως δὲ τεύξῃ τοῦδε· προυννέπω δέ σοι,
εἴ σ’ ἡ ’πιοῦσα λαμπὰς ὄψεται θεοῦ
καὶ παῖδας ἐντὸς τῆσδε τερμόνων χθονός,
θανῇ· λέλεκται μῦθος ἀψευδὴς ὅδε.
νῦν δ’, εἰ μένειν δεῖ, μίμν’ ἐφ’ ἡμέραν μίαν·
355
οὐ γάρ τι δράσεις δεινὸν ὧν φόβος μ’ ἔχει.
