Eksodos
Θεράπων
δέσποινʼ, ὁρᾷς μέν, ἀλλʼ ὅμως εἰρήσεται,
Εὐρυσθέα σοι τόνδʼ ἄγοντες ἥκομεν,
ἄελπτον ὄψιν, τῷδέ τʼ οὐχ ἧσσον τύχην·
930
οὐ γάρ ποτʼ ηὔχει χεῖρας ἵξεσθαι σέθεν,
ὅτʼ ἐκ Μυκηνῶν πολυπόνῳ σὺν ἀσπίδι
ἔστειχε μείζω τῆς δίκης φρονῶν, πόλιν
πέρσων Ἀθηνᾶς. ἀλλὰ τὴν ἐναντίαν
δαίμων ἔθηκε, καὶ μετέστησεν τύχην.
935
Ὕλλος μὲν οὖν ὅ τʼ ἐσθλὸς Ἰόλεως βρέτας
Διὸς τροπαίου καλλίνικον ἵστασαν·
ἐμοὶ δὲ πρὸς σὲ τόνδʼ ἐπιστέλλουσʼ ἄγειν,
τέρψαι θέλοντες σὴν φρένʼ· ἐκ γὰρ εὐτυχοῦς
ἥδιστον ἐχθρὸν ἄνδρα δυστυχοῦνθʼ ὁρᾶν.
940
Ἀλκμήνη
ὦ μῖσος, ἥκεις; εἷλέ σʼ ἡ Δίκη χρόνῳ;
πρῶτον μὲν οὖν μοι δεῦρʼ ἐπίστρεψον κάρα
καὶ τλῆθι τοὺς σοὺς προσβλέπειν ἐναντίον
ἐχθρούς· κρατῇ γὰρ νῦν γε κοὐ κρατεῖς ἔτι.
ἐκεῖνος εἶ σύ — βούλομαι γὰρ εἰδέναι —
945
ὃς πολλὰ μὲν τὸν ὄνθʼ ὅπου ’στὶ νῦν ἐμὸν
παῖδʼ ἠξίωσας, ὦ πανοῦργʼ, ἐφυβρίσαι;
τί γὰρ σὺ κεῖνον οὐκ ἔτλης καθυβρίσαι;
ὃς καὶ παρʼ Ἅιδην ζῶντά νιν κατήγαγες,
ὕδρας λέοντάς τʼ ἐξαπολλύναι λέγων
950
ἔπεμπες. ἄλλα δʼ οἷ’ ἐμηχανῶ κακὰ
σιγῶ· μακρὸς γὰρ μῦθος ἂν γένοιτό μοι.
κοὐκ ἤρκεσέν σοι ταῦτα τολμῆσαι μόνον,
ἀλλʼ ἐξ ἁπάσης κἀμὲ καὶ τέκνʼ Ἑλλάδος
ἤλαυνες ἱκέτας δαιμόνων καθημένους,
955
τοὺς μὲν γέροντας, τοὺς δὲ νηπίους ἔτι.
ἀλλʼ ηὗρες ἄνδρας καὶ πόλισμʼ ἐλεύθερον,
