Epeisodion 1
Κῆρυξ
κακῶς γὰρ Ἀργείοισιν οἵδ’ ὡπλισμένοις
μάχοιντʼ ἂν ἡβήσαντες, εἴ τι τοῦτό σε
ψυχὴν ἐπαίρει· χοὑν μέσῳ πολὺς χρόνος
ἐν ᾧ διεργασθεῖτʼ ἄν. ἀλλʼ ἐμοὶ πιθοῦ·
δοὺς μηδέν, ἀλλὰ τἄμ’ ἐῶν ἄγειν ἐμὲ
175
κτῆσαι Μυκήνας, μηδʼ ὅπερ φιλεῖτε δρᾶν
πάθῃς σὺ τοῦτο, τοὺς ἀμείνονας παρὸν
φίλους ἑλέσθαι, τοὺς κακίονας λάβῃς.
Χορός
τίς ἂν δίκην κρίνειεν ἢ γνοίη λόγον,
πρὶν ἂν παρʼ ἀμφοῖν μῦθον ἐκμάθῃ σαφῶς;
180
Ἰόλαος
ἄναξ — ὑπάρχει μὲν τόδʼ ἐν τῇ σῇ χθονί —
εἰπεῖν ἀκοῦσαί τʼ ἐν μέρει πάρεστί μοι,
κοὐδείς μʼ ἀπώσει πρόσθεν, ὥσπερ ἄλλοθεν.
ἡμῖν δὲ καὶ τῷδʼ οὐδέν ἐστιν ἐν μέρει·
ἐπεὶ γὰρ Ἄργους οὐ μέτεσθʼ ἡμῖν ἔτι,
185
ψήφῳ δοκῆσαν, ἀλλὰ φεύγομεν πάτραν,
πῶς ἂν δικαίως ὡς Μυκηναίους ἄγοι
ὧδʼ ὄντας ἡμᾶς, οὓς ἀπήλασαν χθονός;
ξένοι γάρ ἐσμεν. ἢ τὸν Ἑλλήνων ὅρον
φεύγειν δικαιοῦθʼ ὅστις ἂν τἄργος φύγῃ;
190
οὔκουν Ἀθήνας γʼ· οὐ γὰρ Ἀργείων φόβῳ
τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἐξελῶσι γῆς.
οὐ γάρ τι Τραχίς ἐστιν οὐδʼ Ἀχαιικὸν
πόλισμʼ, ὅθεν σὺ τούσδε, τῇ δίκῃ μὲν οὔ,
τὸ δʼ Ἄργος ὀγκῶν, οἷάπερ καὶ νῦν λέγεις,
195
ἤλαυνες ἱκέτας βωμίους καθημένους.
εἰ γὰρ τόδʼ ἔσται καὶ λόγους κρινοῦσι σούς,
οὐκ οἶδʼ Ἀθήνας τάσδʼ ἐλευθέρας ἔτι.
ἀλλʼ οἶδʼ ἐγὼ τὸ τῶνδε λῆμα καὶ φύσιν·
θνῄσκειν θελήσουσʼ· ἡ γὰρ αἰσχύνη πάρος
200
