Epeisodion 2
Προμηθεύς
μή τοι χλιδῇ δοκεῖτε μηδʼ αὐθαδίᾳ
σιγᾶν με· συννοίᾳ δὲ δάπτομαι κέαρ,
ὁρῶν ἐμαυτὸν ὧδε προυσελούμενον.
καίτοι θεοῖσι τοῖς νέοις τούτοις γέρα
τίς ἄλλος ἢ ʼγὼ παντελῶς διώρισεν;
440
ἀλλʼ αὐτὰ σιγῶ· καὶ γὰρ εἰδυίαισιν ἂν
ὑμῖν λέγοιμι· τἀν βροτοῖς δὲ πήματα
ἀκούσαθʼ, ὥς σφας νηπίους ὄντας τὸ πρὶν
ἔννους ἔθηκα καὶ φρενῶν ἐπηβόλους.
λέξω δέ, μέμψιν οὔτινʼ ἀνθρώποις ἔχων,
445
ἀλλʼ ὧν δέδωκʼ εὔνοιαν ἐξηγούμενος·
οἳ πρῶτα μὲν βλέποντες ἔβλεπον μάτην,
κλύοντες οὐκ ἤκουον, ἀλλʼ ὀνειράτων
ἀλίγκιοι μορφαῖσι τὸν μακρὸν βίον
ἔφυρον εἰκῇ πάντα, κοὔτε πλινθυφεῖς
450
δόμους προσείλους, ᾖσαν, οὐ ξυλουργίαν·
κατώρυχες δʼ ἔναιον ὥστʼ ἀήσυροι
μύρμηκες ἄντρων ἐν μυχοῖς ἀνηλίοις.
ἦν δʼ οὐδὲν αὐτοῖς οὔτε χείματος τέκμαρ
οὔτʼ ἀνθεμώδους ἦρος οὔτε καρπίμου
455
θέρους βέβαιον, ἀλλʼ ἄτερ γνώμης τὸ πᾶν
ἔπρασσον, ἔστε δή σφιν ἀντολὰς ἐγὼ
ἄστρων ἔδειξα τάς τε δυσκρίτους δύσεις.
καὶ μὴν ἀριθμόν, ἔξοχον σοφισμάτων,
ἐξηῦρον αὐτοῖς, γραμμάτων τε συνθέσεις,
460
μνήμην ἁπάντων, μουσομήτορʼ ἐργάνην.
κἄζευξα πρῶτος ἐν ζυγοῖσι κνώδαλα
ζεύγλαισι δουλεύοντα σάγμασὶν θʼ, ὅπως
θνητοῖς μεγίστων διάδοχοι μοχθημάτων
γένοινθʼ , ὑφʼ ἅρμα τʼ ἤγαγον φιληνίους
465
