Stasimon 1
[Episode]
— ἀλλ’ ἥδε τροφὸς γεραιὰ πρὸ θυρῶν
170
Χορός
τήνδε κομίζουσ’ ἔξω μελάθρων·
στυγνὸν δ’ ὀφρύων νέφος αὐξάνεται.
τί ποτ’ ἔστι μαθεῖν ἔραται ψυχή,
δέμας ἀλλόχροον βασιλείας.
175
Τροφός
ὦ κακὰ θνητῶν στυγεραί τε νόσοι.
τί σ’ ἐγὼ δράσω; τί δὲ μὴ δράσω;
τόδε σοι φέγγος λαμπρόν, ὅδ’ αἰθήρ·
δεῦρο γὰρ ἐλθεῖν πᾶν ἔπος ἦν σοι·
τάχα δ’ ἐς θαλάμους σπεύσεις τὸ πάλιν.
ταχὺ γὰρ σφάλλῃ κοὐδενὶ χαίρεις,
οὐδέ σ’ ἀρέσκει τὸ παρόν, τὸ δ’ ἀπὸν
κρεῖσσον δὲ νοσεῖν ἢ θεραπεύειν·
τὸ μέν ἐστιν ἁπλοῦν, τῷ δὲ συνάπτει
λύπη τε φρενῶν χερσίν τε πόνος.
πᾶς δ’ ὀδυνηρὸς βίος ἀνθρώπων,
κοὐκ ἔστι πόνων ἀνάπαυσις.
190
ἀλλ’ ὅ τι τοῦ ζῆν φίλτερον ἄλλο
σκότος ἀμπίσχων κρύπτει νεφέλαις.
τοῦ δ’ ὅ τι τοῦτο στίλβει κατὰ γῆν
δυσέρωτες δὴ φαινόμεθ’ ὄντες,
δι’ ἀπειροσύνην ἄλλου βιότου
195
κοὐκ ἀπόδειξιν τῶν ὑπὸ γαίας·
μύθοις δ’ ἄλλως φερόμεσθα.
Φαίδρα
ἄρατέ μου δέμας, ὀρθοῦτε κάρα·
λέλυμαι μελέων σύνδεσμα φίλων.
