Epeisodion 4
Ἄγγελος
μή μ’ ἐξαλείψητ’· ὦ πατρὸς τάλαιν’ ἀρά.
τίς ἄνδρ’ ἄριστον βούλεται σῶσαι παρών;
πολλοὶ δὲ βουληθέντες ὑστέρῳ ποδὶ
ἐλειπόμεσθα. χὣ μὲν ἐκ δεσμῶν λυθεὶς
τμητῶν ἱμάντων οὐ κάτοιδ’ ὅτῳ τρόπῳ
1245
πίπτει, βραχὺν δὴ βίοτον ἐμπνέων ἔτι·
ἵπποι δ’ ἔκρυφθεν καὶ τὸ δύστηνον τέρας
ταύρου λεπαίας οὐ κάτοιδ’ ὅποι χθονός.
δοῦλος μὲν οὖν ἔγωγε σῶν δόμων, ἄναξ,
ἀτὰρ τοσοῦτόν γ’ οὐ δυνήσομαί ποτε,
1250
τὸν σὸν πιθέσθαι παῖδ’ ὅπως ἐστὶν κακός·
οὐδ’ εἰ γυναικῶν πᾶν κρεμασθείη γένος,
καὶ τὴν ἐν Ἴδῃ γραμμάτων πλήσειέ τις
πεύκην, ἐπεί νιν ἐσθλὸν ὄντ’ ἐπίσταμαι.
Χορός
αἰαῖ· κέκρανται συμφορὰ νέων κακῶν,
1255
οὐδ’ ἔστι μοίρας τοῦ χρεών τ’ ἀπαλλαγή.
Θησεύς
μίσει μὲν ἀνδρὸς τοῦ πεπονθότος τάδε
λόγοισιν ἥσθην τοῖσδε· νῦν δ’ αἰδούμενος
θεούς τ’ ἐκεῖνόν θ’, οὕνεκ’ ἐστὶν ἐξ ἐμοῦ,
οὔθ’ ἥδομαι τοῖσδ’ οὔτ’ ἐπάχθομαι κακοῖς.
1260
Ἄγγελος
πῶς οὖν; κομίζειν, ἢ τί χρὴ τὸν ἄθλιον
δράσαντας ἡμᾶς σῇ χαρίζεσθαι φρενί;
φρόντιζ’· ἐμοῖς δὲ χρώμενος βουλεύμασιν
οὐκ ὠμὸς ἐς σὸν παῖδα δυστυχοῦντ’ ἔσῃ.
Θησεύς
κομίζετ’ αὐτόν, ὡς ἰδὼν ἐν ὄμμασιν
1265
τὸν τἄμ’ ἀπαρνηθέντα μὴ χρᾶναι λέχη
λόγοις τ’ ἐλέγξω δαιμόνων τε συμφοραῖς.
