Epeisodion 5
Πηλεύς
Φθιώτιδες γυναῖκες, ἱστοροῦντί μοι
σημήνατ’· ᾐσθόμην γὰρ οὐ σαφῆ λόγον
ὡς δώματ’ ἐκλιποῦσα Μενέλεω κόρη
φρούδη τάδ’· ἥκω δ’ ἐκμαθεῖν σπουδὴν ἔχων
1050
εἰ ταῦτ’ ἀληθῆ· τῶν γὰρ ἐκδήμων φίλων
δεῖ τοὺς κατ’ οἶκον ὄντας ἐκπονεῖν τύχας.
Χορός
Πηλεῦ, σαφῶς ἤκουσας· οὐδ’ ἐμοὶ καλὸν
κρύπτειν ἐν οἷς παροῦσα τυγχάνω κακοῖς·
βασίλεια γὰρ τῶνδ’ οἴχεται φυγὰς δόμων.
1055
Πηλεύς
τίνος φόβου τυχοῦσα; διαπέραινέ μοι.
Χορός
πόσιν τρέμουσα, μὴ δόμων νιν ἐκβάλῃ.
Πηλεύς
μῶν ἀντὶ παιδὸς θανασίμων βουλευμάτων;
Χορός
ναί, καὶ γυναικὸς αἰχμαλωτίδος φόβῳ.
Πηλεύς
σὺν πατρὶ δ’ οἴκους ἢ τίνος λείπει μέτα;
1060
Χορός
Ἀγαμέμνονός νιν παῖς βέβηκ’ ἄγων χθονός.
Πηλεύς
ποίαν περαίνων ἐλπίδ’; ἦ γῆμαι θέλων;
Χορός
καὶ σῷ γε παιδὸς παιδὶ πορσύνων μόρον.
Πηλεύς
κρυπτὸς καταστὰς ἢ κατ’ ὄμμ’ ἐλθὼν μάχῃ;
Χορός
ἁγνοῖς ἐν ἱεροῖς Λοξίου Δελφῶν μέτα.
1065
Πηλεύς
οἴμοι· τόδ’ ἤδη δεινόν. οὐχ ὅσον τάχος
χωρήσεταί τις Πυθικὴν πρὸς ἑστίαν
καὶ τἀνθάδ’ ὄντα τοῖς ἐκεῖ λέξει φίλοις,
πρὶν παῖδ’ Ἀχιλλέως κατθανεῖν ἐχθρῶν ὕπο;
οἵας ὁ τλήμων ἀγγελῶν ἥκω τύχας
1070
σοί τ’, ὦ γεραιέ, καὶ φίλοισι δεσπότου.
Πηλεύς
αἰαῖ· πρόμαντις θυμὸς ὥς τι προσδοκᾷ.
Ἄγγελος
οὐκ ἔστι σοι παῖς παιδός, ὡς μάθῃς, γέρον
Πηλεῦ· τοιάσδε φασγάνων πληγὰς ἔχει
Δελφῶν ὑπ’ ἀνδρῶν καὶ Μυκηναίου ξένου.
1075
