Stasimon 6
[Episode]
κακῶν ἀπαλλάξασα τῶν βροτησίων
1255
Θέτις
ἀθάνατον ἄφθιτόν τε ποιήσω θεόν.
κἄπειτα Νηρέως ἐν δόμοις ἐμοῦ μέτα
τὸ λοιπὸν ἤδη θεὸς συνοικήσεις θεᾷ·
ἔνθεν κομίζων ξηρὸν ἐκ πόντου πόδα
τὸν φίλτατον σοὶ παῖδ’ ἐμοί τ’ Ἀχιλλέα
1260
ὄψῃ δόμους ναίοντα νησιωτικοὺς
Λευκὴν κατ’ ἀκτὴν ἐντὸς Εὐξείνου πόρου.
ἀλλ’ ἕρπε Δελφῶν εἰς θεόδμητον πόλιν
νεκρὸν κομίζων τόνδε, καὶ κρύψας χθονὶ
ἐλθὼν παλαιᾶς χοιράδος κοῖλον μυχὸν
1265
Σηπιάδος ἵζου· μίμνε δ’, ἔστ’ ἂν ἐξ ἁλὸς
λαβοῦσα πεντήκοντα Νηρῄδων χορὸν
ἔλθω κομιστήν σου· τὸ γὰρ πεπρωμένον
δεῖ σ’ ἐκκομίζειν· Ζηνὶ γὰρ δοκεῖ τάδε.
παῦσαι δὲ λύπης τῶν τεθνηκότων ὕπερ·
1270
πᾶσιν γὰρ ἀνθρώποισιν ἥδε πρὸς θεῶν
ψῆφος κέκρανται κατθανεῖν τ’ ὀφείλεται.
Πηλεύς
ὦ πότνι’, ὦ γενναῖα συγκοιμήματα,
Νηρέως γένεθλον, χαῖρε· ταῦτα δ’ ἀξίως
σαυτῆς τε ποιεῖς καὶ τέκνων τῶν ἐκ σέθεν.
1275
παύω δὲ λύπην σοῦ κελευούσης, θεά,
καὶ τόνδε θάψας εἶμι Πηλίου πτυχάς,
οὗπερ σὸν εἷλον χερσὶ κάλλιστον δέμας.
κᾆτ’ οὐ γαμεῖν δῆτ’ ἔκ τε γενναίων χρεὼν
δοῦναί τ’ ἐς ἐσθλούς, ὅστις εὖ βουλεύεται,
1280
κακῶν δὲ λέκτρων μὴ ’πιθυμίαν ἔχειν,
μηδ’ εἰ ζαπλούτους οἴσεται φερνὰς δόμοις;
οὐ γάρ ποτ’ ἂν πράξειαν ἐκ θεῶν κακῶς.
Χορός
πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων,
