Epeisodion 4
ἆρʼ ἐς τὸν αὐτὸν πίτυλον ἥκομεν φόβου,
γέροντες, οἷον φάσμʼ ὑπὲρ δόμων ὁρῶ;
νωθὲς πέδαιρε κῶλον, ἐκποδὼν ἔλα.
ἀπότροπος γένοιό μοι πημάτων.
Ἶρις
θαρσεῖτε Νυκτὸς τήνδʼ ὁρῶντες ἔκγονον
Λύσσαν, γέροντες, κἀμὲ τὴν θεῶν λάτριν
Ἶριν· πόλει γὰρ οὐδὲν ἥκομεν βλάβος,
ἑνὸς δʼ ἐπʼ ἀνδρὸς σῶμα συστρατεύομεν,
825
ὅν φασιν εἶναι Ζηνὸς Ἀλκμήνης τʼ ἄπο.
πρὶν μὲν γὰρ ἄθλους ἐκτελευτῆσαι πικρούς,
τὸ χρή νιν ἐξέσῳζεν, οὐδʼ εἴα πατὴρ
Ζεύς νιν κακῶς δρᾶν οὔτʼ ἔμʼ οὔθʼ Ἥραν ποτέ·
ἐπεὶ δὲ μόχθους διεπέρασʼ Εὐρυσθέως,
830
Ἥρα προσάψαι καινὸν αἷμʼ αὐτῷ θέλει
παῖδας κατακτείναντι, συνθέλω δʼ ἐγώ.
ἀλλʼ εἶʼ, ἄτεγκτον συλλαβοῦσα καρδίαν,
Νυκτὸς κελαινῆς ἀνυμέναιε παρθένε,
μανίας τʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδε καὶ παιδοκτόνους
835
φρενῶν ταραγμοὺς καὶ ποδῶν σκιρτήματα
ἔλαυνε, κίνει, φόνιον ἐξίει κάλων,
ὡς ἂν πορεύσας διʼ Ἀχερούσιον πόρον
τὸν καλλίπαιδα στέφανον αὐθέντῃ φόνῳ
γνῷ μὲν τὸν Ἥρας οἷός ἐστʼ αὐτῷ χόλος,
840
μάθῃ δὲ τὸν ἐμόν· ἢ θεοὶ μὲν οὐδαμοῦ,
τὰ θνητὰ δʼ ἔσται μεγάλα, μὴ δόντος δίκην.
Λύσσα
ἐξ εὐγενοῦς μὲν πατρὸς ἔκ τε μητέρος
πέφυκα, Νυκτὸς Οὐρανοῦ τʼ ἀφʼ αἵματος·
