Ἡρωικός

Satırlar

660 – 661 662 – 663 663 – 664 664 – 665 665 – 666 666 – 668 668 – 668 669 – 669 670 – 671 671 – 672 673 – 674 674 – 675 676 – 677 677 – 678 678 – 679 679 – 680 681 – 681 682 – 683 683 – 684 684 – 684 685 – 685 686 – 687 687 – 687 688 – 688 689 – 689 690 – 690 691 – 692 692 – 692 693 – 693 694 – 694 695 – 695 696 – 696 697 – 697 698 – 698 699 – 699 700 – 700 701 – 701 702 – 702 703 – 703 704 – 704 705 – 705 706 – 706 707 – 707 708 – 708 709 – 709 710 – 710 711 – 711 712 – 712 713 – 713 714 – 715 715 – 715 716 – 716 717 – 717 718 – 718 719 – 719 720 – 720 721 – 721 722 – 722 723 – 724 724 – 724 725 – 725 726 – 726 727 – 727 728 – 729 729 – 729 730 – 731 731 – 732 732 – 733 733 – 733 734 – 734 735 – 735 736 – 737 737 – 737 738 – 738 739 – 740 740 – 741 742 – 742 743 – 743 744 – 745 745 – 745 746 – 746 747 – 748 748 – 748 749 – 750 750 – 750 751 – 751 752 – 752 753 – 753

Yunanca

744 Θετταλοῖς γὰρ ὑπὲρ τῶν ἐναγισμάτων μηνίοντα αἰσθόμενος ἐμοί, ἔφην ὦ Ἀχιλλεῦ, πάρες τοῦτο. ὁ δʼ οὐ πείθεται, φησὶ δʼ αὐτοῖς κακόν τι ἐκ θαλάττης δώσειν. καὶ δέδια, μὴ παρὰ τῆς Θέτιδος εὕρηταί τι αὐτοῖς ὁ δεινὸς ἐκεῖνος καὶ ἀμείλικτος. κἀγὼ μέν, ξένε, ταῦτα ἀκούσας τοῦ Πρωτεσίλεω ἐρυσίβας τε ᾤμην καὶ ὁμίχλας προσβεβλήσεσθαι τοῖς Θετταλῶν ληίοις ὑπὸ τοῦ Ἀχιλλέως ἐπὶ φθορᾷ τοῦ καρποῦ, ταυτὶ γὰρ τὰ πάθη δοκεῖ πως ἐκ θαλάττης ἐπὶ τὰς εὐκάρπους τῶν ἠπείρων ἱζάνειν, ᾤμην δὲ καὶ ἐπικλυσθήσεσθαί τινας τῶν ἐν Θετταλίᾳ πόλεων, οἷα Βοῦρά τε καὶ Ἑλίκη καὶ ἡ περὶ Λοκροὺς Ἀταλάντη ἔπαθεν, τὴν μὲν γὰρ καταδῦναί φασι, τὰς δὲ αὖ ῥαγῆναι. ἐδόκει δʼ ἄλλα τῷ Ἀχιλλεῖ καὶ τῇ Θέτιδι, ὑφʼ ὧν ἀπολώλασι Θετταλοί· μεγάλων γὰρ δὴ ἐπιτιμίων ὄντων ἐπὶ τῇ κόχλῳ, παρʼ ἧς οἱ ἄνθρωποι σοφίζονται τὴν πορφύραν, αἰτίαν ἔσχον οἱ Θετταλοὶ παρανομῆσαί τι ἐς τὴν βαφὴν ταύτην, εἰ μὲν ἀληθῆ, οὐκ οἶδα, λίθοι οὖν ἐπικρέμανταί σφισιν,

745 ὑφʼ ὧν ἀποδίδονται μὲν τοὺς ἀγρούς, ἀποδίδονται δὲ τὰς οἰκίας, τῶν δὲ ἀνδραπόδων τὰ μὲν ἀποδέδρακε σφᾶς, τὰ δὲ πέπραται, καὶ οὐδὲ τοῖς γονεῦσιν οἱ πολλοὶ ἐναγίζουσιν, ἀπέδοντο γὰρ καὶ τοὺς τάφους· ὥστε τὸ κακόν, ὃ ἠπείλει τοῖς Θετταλοῖς ἐκ θαλάττης ὁ Ἀχιλλεὺς δώσειν, ξένε, τοῦτο ἡγώμεθα.

745 οὐλομένην, ἀμπελουργέ, μῆνιν λέγεις καὶ δυσίατον. ἀλλά μοι εἰπέ, τί περὶ τῆς ἐν τῷ Πόντῳ νήσου θαυμάσιον ὁ Πρωτεσίλεως οἶδεν· ἐκεῖ γάρ που αὐτῷ ξυγγίγνεται.

← Önceki 79 / 88 Sonraki →

Şifre Yenileme