III. ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ ΚΑΙ ΜΥΡΣΩΝ
3
Εἴαρος ὦ Μύρσων ἢ χείματος ἢ φθινοπώρω
3
ἢ θέρεος τί τοι ἁδύ; τί δὲ πλέον εὔχεαι ἐλθεῖν;
3
ἢ θέρος, ἁνίκα πάντα τελείεται ὅσσα μογεῦμες;
3
ἢ γλυκερὸν φθινόπωρον, ὅτ’ ἀνδράσι λιμὸς ἐλαφρά;
3
ἢ καὶ χεῖμα δύσεργον; ἐπεὶ καὶ χείματι πολλοὶ
3
θαλπόμενοι θέλγονται ἀεργείᾳ τε καὶ ὄκνῳ·
3
ἤ τοι καλὸν ἔαρ πλέον εὔαδεν; εἰπέ, τί τοι φρήν
3
αἱρεῖται; λαλέειν γὰρ ἐπέτραπεν ἁ σχολὰ ἄμμιν.
3
κρίνειν οὐκ ἐπέοικε θεήια ἔργα βροτοῖσι·
3
πάντα γὰρ ἱερὰ ταῦτα καὶ ἁδέα· σεῦ δὲ ἕκατι
3
ἐξερέω Κλεόδαμε, τό μοι πέλεν ἅδιον ἄλλων.
3
οὐκ ἐθέλω θέρος ἦμεν, ἐπεὶ τόκα μ’ ἅλιος ὀπτῇ.
3
οὐκ ἐθέλω φθινόπωρον, ἐπεὶ νόσον ὥρια τίκτει.
3
οὖλον χεῖμα φέρειν· νιφετὸν κρυμώς τε φοβεῦμαι.
3
εἶαρ ἐμοὶ τριπόθητον ὅλῳ λυκάβαντι παρείη,
3
ἁνίκα μήτε κρύος μήθ’ ἅλιος ἄμμε βαρύνει.
3
εἴαρι πάντα κύει, πάντ’ εἴαρος ἁδέα βλαστεῖ,
3
χἀ νὺξ ἀνθρώποισιν ἴσα καὶ ὁμοίιος ἀώς
IV.
4
Ἰξευτὰς ἔτι κῶρος ἐν ἄλσεϊ δενδράεντι
4
ὄρνεα θηρεύων τὸν ἀπότροπον εἶδεν Ἔρωτα
4
ἑσδόμενον πύξοιο ποτὶ κλάδον· ὡς δ’ ἐνόησε,
4
χαίρων ὥνεκα δὴ μέγα φαίνετο τὤρνεον αὐτῷ,
4
τὼς καλάμως ἅμα πάντας ἐπ’ ἀλλάλοισι συνάπτων
4
τᾷ καὶ τᾷ τὸν Ἔρωτα μετάλμενον ἀμφεδόκευε.
4
χὠ παῖς ἀσχαλάων, ὅκα οἱ τέλος οὐδὲν ἀπάντη,
4
τὼς καλάμως ῥίψας ποτ’ ἀροτρέα πρέσβυν ἵκανεν,
4
ὅς νιν τάνδε τέχναν ἐδιδάξατο, καὶ λέγεν αὐτῷ,
4
καί οἱ δεῖξεν Ἔρωτα καθήμενον. αὐτὰρ ὁ πρέσβυς
