Parodos
[Lyric-Scene 1]
ὀρνιθομανοῦσι, πάντα δʼ ὑπὸ τῆς ἡδονῆς
Κῆρυξ
ποιοῦσιν ἅπερ ὄρνιθες ἐκμιμούμενοι·
1285
πρῶτον μὲν εὐθὺς πάντες ἐξ εὐνῆς ἅμα
ἐπέτονθʼ ἕωθεν ὥσπερ ἡμεῖς ἐπὶ νομόν·
κἄπειτʼ ἂν ἅμα κατῆραν ἐς τὰ βιβλία·
εἶτʼ ἀπενέμοντʼ ἐνταῦθα τὰ ψηφίσματα.
ὠρνιθομάνουν δʼ οὕτω περιφανῶς ὥστε καὶ
1290
πολλοῖσιν ὀρνίθων ὀνόματʼ ἦν κείμενα.
πέρδιξ μὲν εἷς κάπηλος ὠνομάζετο
χωλός, Μενίππῳ δʼ ἦν χελιδὼν τοὔνομα,
Ὀπουντίῳ δʼ ὀφθαλμὸν οὐκ ἔχων κόραξ,
κορυδὸς Φιλοκλέει, χηναλώπηξ Θεογένει,
1295
ἶβις Λυκούργῳ, Χαιρεφῶντι νυκτερίς,
Συρακοσίῳ δὲ κίττα· Μειδίας δʼ ἐκεῖ
ὄρτυξ ἐκαλεῖτο· καὶ γὰρ ᾔκειν ὄρτυγι
ὑπὸ στυφοκόπου τὴν κεφαλὴν πεπληγμένῳ.
ᾖδον δʼ ὑπὸ φιλορνιθίας πάντες μέλη,
1300
ὅπου χελιδὼν ἦν τις ἐμπεποιημένη
ἢ πηνέλοψ ἢ χήν τις ἢ περιστερὰ
ἢ πτέρυγες, ἢ πτεροῦ τι καὶ σμικρὸν προσῆν.
τοιαῦτα μὲν τἀκεῖθεν. ἓν δέ σοι λέγω·
ἥξουσʼ ἐκεῖθεν δεῦρο πλεῖν ἢ μύριοι
1305
πτερῶν δεόμενοι καὶ τρόπων γαμψωνύχων·
ὥστε πτερῶν σοι τοῖς ἐποίκοις δεῖ ποθέν.
Πισθέταιρος
οὐκ ἆρα μὰ Δίʼ ἡμῖν ἔτʼ ἔργον ἑστάναι.
ἀλλʼ ὡς τάχιστα σὺ μὲν ἰὼν τὰς ἀρρίχους
καὶ τοὺς κοφίνους ἅπαντας ἐμπίμπλη πτερῶν·
1310
Μανῆς δὲ φερέτω μοι θύραζε τὰ πτερά·
ἐγὼ δʼ ἐκείνων τοὺς προσιόντας δέξομαι.
[Choral 1]
ταχὺ δὴ πολυάνορα τάνδε πόλιν
