Parodos
Ξανθίας
πῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;
515
Θεράπαινα
ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.
ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη
ἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.
Ξανθίας
ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν
ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.
520
ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.
Διόνυσος
ἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,
ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;
οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,
ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.
525
Ξανθίας
τί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖ
Διόνυσος
οὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ.
Ξανθίας
ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι
καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.
τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν
530
ὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;
Ξανθίας
ἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτε
ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.
[Lyric-Scene]
ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστι
Χορός
νοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶ
πολλὰ περιπεπλευκότος,
535
πρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχον
εἰκόνʼ ἑστάναι, λαβόνθʼ ἓν
σχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι
