262
ΞΕ. προσέχωμεν δὴ τὸν νοῦν ἡμῖν αὐτοῖς.
262
ΘΕΑΙ. δεῖ γοῦν.
262
ΞΕ. λέξω τοίνυν σοι λόγον συνθεὶς πρᾶγμα πράξει διʼ ὀνόματος καὶ ῥήματος· ὅτου δʼ ἂν ὁ λόγος ᾖ, σύ μοι φράζειν.
263
ΘΕΑΙ. ταῦτʼ ἔσται κατὰ δύναμιν.
263
ΞΕ. Θεαίτητος κάθηται. μῶν μὴ μακρὸς ὁ λόγος;
263
ΘΕΑΙ. οὔκ, ἀλλὰ μέτριος.
263
ΞΕ. σὸν ἔργον δὴ φράζειν περὶ οὗ τʼ ἐστὶ καὶ ὅτου.
263
ΘΕΑΙ. δῆλον ὅτι περὶ ἐμοῦ τε καὶ ἐμός.
263
ΞΕ. τί δὲ ὅδʼ αὖ;
263
ΘΕΑΙ. ποῖος;
263
ΞΕ. Θεαίτητος, ᾧ νῦν ἐγὼ διαλέγομαι, πέτεται.
263
ΘΕΑΙ. καὶ τοῦτον οὐδʼ ἂν εἷς ἄλλως εἴποι πλὴν ἐμόν τε καὶ περὶ ἐμοῦ.
263
ΞΕ. ποιὸν δέ γέ τινά φαμεν ἀναγκαῖον ἕκαστον εἶναι τῶν λόγων.
263
ΘΕΑΙ. ναί.
263
ΞΕ. τούτων δὴ ποῖόν τινα ἑκάτερον φατέον εἶναι;
263
ΘΕΑΙ. τὸν μὲν ψευδῆ που, τὸν δὲ ἀληθῆ.
263
ΞΕ. λέγει δὲ αὐτῶν ὁ μὲν ἀληθὴς τὰ ὄντα ὡς ἔστιν περὶ σοῦ.
263
ΘΕΑΙ. τί μήν;
263
ΞΕ. ὁ δὲ δὴ ψευδὴς ἕτερα τῶν ὄντων.
263
ΘΕΑΙ. ναί.
263
ΞΕ. τὰ μὴ ὄντʼ ἄρα ὡς ὄντα λέγει.
263
ΘΕΑΙ. σχεδόν.
263
ΞΕ. ὄντων δέ γε ὄντα ἕτερα περὶ σοῦ. πολλὰ μὲν γὰρ ἔφαμεν ὄντα περὶ ἕκαστον εἶναί που, πολλὰ δὲ οὐκ ὄντα.
263
ΘΕΑΙ. κομιδῇ μὲν οὖν.
263
ΞΕ. ὃν ὕστερον δὴ λόγον εἴρηκα περὶ σοῦ, πρῶτον μέν, ἐξ ὧν ὡρισάμεθα τί ποτʼ ἔστι λόγος, ἀναγκαιότατον αὐτὸν ἕνα τῶν βραχυτάτων εἶναι.
263
ΘΕΑΙ. νυνδὴ γοῦν ταύτῃ συνωμολογήσαμεν.
263
ΞΕ. ἔπειτα δέ γε τινός.
263
ΘΕΑΙ. οὕτως.
263
ΞΕ. εἰ δὲ μὴ ἔστιν σός, οὐκ ἄλλου γε οὐδενός.
263
ΘΕΑΙ. πῶς γάρ;
