Epeisodion 1
Χορός
ἀλλ’ ἥδ’ ὀπαδῶν ἐκ δόμων τις ἔρχεται
δακρυρροοῦσα, τίνα τύχην ἀκούσομαι;
πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει,
συγγνωστόν· εἰ δ’ ἔτ’ ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ
εἴτ’ οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθ’ ἄν.
140
Θεράπαινα
καὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι.
Χορός
καὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοι τε καὶ βλέποι;
Θεράπαινα
ἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ.
Χορός
ὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις.
Θεράπαινα
οὔπω τόδ’ οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθῃ.
145
Χορός
ἐλπὶς μὲν οὐκέτ’ ἐστὶ σῴζεσθαι βίον;
Θεράπαινα
πεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται.
Χορός
οὔκουν ἐπ’ αὐτῇ πράσσεται τὰ πρόσφορα;
Θεράπαινα
κόσμος γ’ ἕτοιμος, ᾧ σφε συνθάψει πόσις.
Χορός
ἴστω νυν εὐκλεής γε κατθανουμένη
150
γυνή τ’ ἀρίστη τῶν ὑφ’ ἡλίῳ, μακρῷ.
Θεράπαινα
πῶς δ’ οὐκ ἀρίστη; τίς δ’ ἐναντιώσεται;
τί χρὴ γενέσθαι τὴν ὑπερβεβλημένην
γυναῖκα; πῶς δ’ ἂν μᾶλλον ἐνδείξαιτό τις
πόσιν προτιμῶσ’ ἢ θέλουσ’ ὑπερθανεῖν;
155
καὶ ταῦτα μὲν δὴ πᾶσ’ ἐπίσταται πόλις·
ἃ δ’ ἐν δόμοις ἔδρασε θαυμάσῃ κλύων.
ἐπεὶ γὰρ ᾔσθεθ’ ἡμέραν τὴν κυρίαν
ἥκουσαν, ὕδασι ποταμίοις λευκὸν χρόα
ἐλούσατʼ, ἐκ δ’ ἑλοῦσα κεδρίνων δόμων
160
ἐσθῆτα κόσμον τ’ εὐπρεπῶς ἠσκήσατο,
καὶ στᾶσα πρόσθεν Ἑστίας κατηύξατο·
Δέσποινʼ, ἐγὼ γὰρ ἔρχομαι κατὰ χθονός,
πανύστατόν σε προσπίτνουσ’ αἰτήσομαι,
τέκν’ ὀρφανεῦσαι τἀμά· καὶ τῷ μὲν φίλην
165
