Epeisodion 1
Βουκόλος
ἀλλʼ, εἰ φύγοι τις, ἅτεροι προσκείμενοι
325
ἔβαλλον αὐτούς· εἰ δὲ τούσδʼ ὠσαίατο,
αὖθις τὸ νῦν ὑπεῖκον ἤρασσεν πέτροις.
ἀλλʼ ἦν ἄπιστον· μυρίων γὰρ ἐκ χερῶν
οὐδεὶς τὰ τῆς θεοῦ θύματʼ εὐτύχει βαλών.
μόλις δέ νιν τόλμῃ μὲν οὐ χειρούμεθα,
330
κύκλῳ δὲ περιβαλόντες ἐξεκλέψαμεν
πέτροισι χειρῶν φάσγανʼ, ἐς δὲ γῆν γόνυ
καμάτῳ καθεῖσαν. πρὸς δʼ ἄνακτα τῆσδε γῆς
κομίζομέν νιν. ὃ δʼ ἐσιδὼν ὅσον τάχος
ἐς χέρνιβάς τε καὶ σφαγεῖʼ ἔπεμπέ σοι.
335
ηὔχου δὲ τοιάδʼ, ὦ νεᾶνί, σοι ξένων
σφάγια παρεῖναι· κἂν ἀναλίσκῃς ξένους
τοιούσδε, τὸν σὸν Ἑλλὰς ἀποτείσει φόνον
δίκας τίνουσα τῆς ἐν Αὐλίδι σφαγῆς.
Χορός
θαυμάστʼ ἔλεξας τὸν μανένθʼ, ὅστις ποτὲ
340
Ἕλληνος ἐκ γῆς πόντον ἦλθεν ἄξενον.
Ἰφιγένεια
εἶἑν· σὺ μὲν κόμιζε τοὺς ξένους μολών,
τὰ δʼ ἐνθάδʼ ἡμεῖς ὅσια φροντιούμεθα —
ὦ καρδία τάλαινα, πρὶν μὲν ἐς ξένους
γαληνὸς ἦσθα καὶ φιλοικτίρμων ἀεί,
345
ἐς θοὑμόφυλον ἀναμετρουμένη δάκρυ,
Ἕλληνας ἄνδρας ἡνίκʼ ἐς χέρας λάβοις.
νῦν δʼ ἐξ ὀνείρων οἷσιν ἠγριώμεθα,
δοκοῦσʼ Ὀρέστην μηκέθʼ ἥλιον βλέπειν,
δύσνουν με λήψεσθʼ, οἵτινές ποθʼ ἥκετε.
350
καὶ τοῦτʼ ἄρʼ ἦν ἀληθές, ᾐσθόμην, φίλαι·
οἱ δυστυχεῖς γὰρ τοῖσι δυστυχεστέροις
αὐτοὶ κακῶς πράξαντες οὐ φρονοῦσιν εὖ.
ἀλλʼ οὔτε πνεῦμα Διόθεν ἦλθε πώποτε,
