Stasimon 2
[Episode]
πατρίδʼ ἐς Ἀργείαν,
Ἰφιγένεια
πρὶν ἐπὶ ξίφος αἵματι σῷ πελάσαι;
880
τόδε τόδε σόν, ὦ μελέα ψυχά,
πότερον κατὰ χέρσον, οὐχὶ ναΐ — ;
θανάτῳ πελάσεις ἄρα βάρβαρα φῦλα
καὶ διʼ ὁδοὺς ἀνόδους στείχων· διὰ κυανέας μὴν
στενοπόρου πέτρας μακρὰ κέλευθα να-
890
τίς ἂν οὖν τάδʼ ἂν ἢ θεὸς ἢ βροτὸς ἢ
895
πόρον ἄπορον ἐξανύσας, δυοῖν
τοῖν μόνοιν Ἀτρείδαιν φαίνοι
Χορός
ἐν τοῖσι θαυμαστοῖσι καὶ μύθων πέρα
900
τάδʼ εἶδον αὐτὴ κοὐ κλύουσʼ ἀπαγγελῶ.
Πυλάδης
τὸ μὲν φίλους ἐλθόντας εἰς ὄψιν φίλων,
Ὀρέστα, χειρῶν περιβολὰς εἰκὸς λαβεῖν·
λήξαντα δʼ οἴκτων κἀπʼ ἐκεῖνʼ ἐλθεῖν χρεών,
ὅπως τὸ κλεινὸν ὄνομα τῆς σωτηρίας
905
λαβόντες ἐκ γῆς βησόμεσθα βαρβάρου.
σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ταῦτα, μὴ ʼκβάντας τύχης,
καιρὸν λαβόντας, ἡδονὰς ἄλλας λαβεῖν.
Ὀρέστης
καλῶς ἔλεξας· τῇ τύχῃ δʼ οἶμαι μέλειν
τοῦδε ξὺν ἡμῖν· ἢν δέ τις πρόθυμος ᾖ,
910
σθένειν τὸ θεῖον μᾶλλον εἰκότως ἔχει.
Ἰφιγένεια
μηδέν μʼ ἐπίσχῃ γʼ· οὐδʼ ἀποστήσει λόγου,
πρῶτον πυθέσθαι τίνα ποτʼ Ἠλέκτρα πότμον
