Stasimon 5
[Episode]
ἀλλʼ ἔτι νεάζων αὐτὸς εὕροιμʼ ἂν βίον;
Οἰδίπους
πόθεν; τί μʼ ἄρδην ὧδʼ ἀποκτείνεις, Κρέον;
1620
ἀποκτενεῖς γάρ, εἴ με γῆς ἔξω βαλεῖς.
οὐ μὴν ἑλίξας γʼ ἀμφὶ σὸν χεῖρας γόνυ
κακὸς φανοῦμαι· τὸ γὰρ ἐμόν ποτʼ εὐγενὲς
οὐκ ἂν προδοίην, οὐδέ περ πράσσων κακῶς.
Κρέων
σοί τʼ εὖ λέλεκται γόνατα μὴ χρῴζειν ἐμά,
1625
ἐγὼ δὲ ναίειν σʼ οὐκ ἐάσαιμʼ ἂν χθόνα.
νεκρῶν δὲ τῶνδε τὸν μὲν ἐς δόμους χρεὼν
ἤδη κομίζειν, τόνδε δʼ, ὃς πέρσων πόλιν
πατρίδα σὺν ἄλλοις ἦλθε, Πολυνείκους νέκυν
ἐκβάλετʼ ἄθαπτον τῆσδʼ ὅρων ἔξω χθονός.
1630
κηρύξεται δὲ πᾶσι Καδμείοις τάδε·
ὃς ἂν νεκρὸν τόνδʼ ἢ καταστέφων ἁλῷ
ἢ γῇ καλύπτων, θάνατον ἀνταλλάξεται.
ἐᾶν δʼ ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς βοράν.
σὺ δʼ ἐκλιποῦσα τριπτύχους θρήνους νεκρῶν
1635
κόμιζε σαυτήν, Ἀντιγόνη, δόμων ἔσω
καὶ παρθενεύου τὴν ἰοῦσαν ἡμέραν
μένουσʼ, ἐν ᾗ σε λέκτρον Αἵμονος μένει.
Ἀντιγόνη
ὦ πάτερ, ἐν οἵοις κείμεθʼ ἄθλιοι κακοῖς.
ὥς σε στενάζω τῶν τεθνηκότων πλέον·
1640
οὐ γὰρ τὸ μέν σοι βαρὺ κακῶν, τὸ δʼ οὐ βαρύ,
ἀλλʼ εἰς ἅπαντα δυστυχὴς ἔφυς, πάτερ.
ἀτὰρ σʼ ἐρωτῶ τὸν νεωστὶ κοίρανον·
τί τόνδʼ ὑβρίζεις πατέρʼ ἀποστέλλων χθονός;
τί θεσμοποιεῖς ἐπὶ ταλαιπώρῳ νεκρῷ;
1645
Κρέων
Ἐτεοκλέους βουλεύματʼ, οὐχ ἡμῶν, τάδε.
Ἀντιγόνη
ἄφρονά γε, καὶ σὺ μῶρος ὃς ἐπίθου τάδε.
Κρέων
πῶς; τἀντεταλμένʼ οὐ δίκαιον ἐκπονεῖν;
