Epeisodion 3
Μενοικεύς
ἐκ δὲ τῆσδε ποῖ περῶ;
Μενοικεύς
σεμνὰ Δωδώνης βάθρα;
Μενοικεύς
τί δὴ τόδʼ ἔρυμά μοι γενήσεται;
Μενοικεύς
χρημάτων δὲ τίς πόρος;
Κρέων
ἐγὼ πορεύσω χρυσόν.
985
Μενοικεύς
εὖ λέγεις, πάτερ.
985
χώρει νυν· ὡς σὴν πρὸς κασιγνήτην μολών,
ἧς πρῶτα μαστὸν εἵλκυσʼ, Ἰοκάστην λέγω,
μητρὸς στερηθεὶς ὀρφανός τʼ ἀποζυγείς —
προσηγορήσων εἶμι καὶ σῴσων βίον.
ἀλλʼ εἶα, χώρει· μὴ τὸ σὸν κωλυέτω. —
990
γυναῖκες, ὡς εὖ πατρὸς ἐξεῖλον φόβον,
κλέψας λόγοισιν, ὥσθʼ ἃ βούλομαι τυχεῖν·
ὅς μʼ ἐκκομίζει, πόλιν ἀποστερῶν τύχης,
καὶ δειλίᾳ δίδωσι. καὶ συγγνωστὰ μὲν
γέροντι, τοὐμὸν δʼ οὐχὶ συγγνώμην ἔχει,
995
προδότην γενέσθαι πατρίδος ἥ μʼ ἐγείνατο.
ὡς οὖν ἂν εἰδῆτʼ, εἶμι καὶ σῴσω πόλιν
ψυχήν τε δώσω τῆσδʼ ὑπερθανεῖν χθονός.
αἰσχρὸν γάρ· οἱ μὲν θεσφάτων ἐλεύθεροι
κοὐκ εἰς ἀνάγκην δαιμόνων ἀφιγμένοι
1000
στάντες παρʼ ἀσπίδʼ οὐκ ὀκνήσουσιν θανεῖν,
πύργων πάροιθε μαχόμενοι πάτρας ὕπερ·
ἐγὼ δέ, πατέρα καὶ κασίγνητον προδοὺς
πόλιν τʼ ἐμαυτοῦ, δειλὸς ὣς ἔξω χθονὸς
ἄπειμʼ· ὅπου δʼ ἂν ζῶ, κακὸς φανήσομαι.
1005
