Epeisodion 4
Ἄγγελος
ὠή, τίς ἐν πύλαισι δωμάτων κυρεῖ;
ἀνοίγετʼ· ἐκπορεύετʼ Ἰοκάστην δόμων.
ὠὴ μάλʼ αὖθις· διὰ μακροῦ μέν, ἀλλʼ ὅμως
ἔξελθʼ, ἄκουσον, Οἰδίπου κλεινὴ δάμαρ,
1070
λήξασʼ ὀδυρμῶν πενθίμων τε δακρύων.
Ἰοκάστη
ὦ φίλτατʼ, οὔ που ξυμφορὰν ἥκεις φέρων
Ἐτεοκλέους θανόντος, οὗ παρʼ ἀσπίδα
βέβηκας αἰεὶ πολεμίων εἴργων βέλη;
τί μοί ποθʼ ἥκεις καινὸν ἀγγελῶν ἔπος;
1075
τέθνηκεν ἢ ζῇ παῖς ἐμός; σήμαινέ μοι.
Ἄγγελος
ζῇ, μὴ τρέσῃς τόδʼ, ὥς σʼ ἀπαλλάξω φόβου.
Ἰοκάστη
τί δʼ; ἑπτάπυργοι πῶς ἔχουσι περιβολαί;
Ἄγγελος
ἑστᾶσʼ ἄθραυστοι, κοὐκ ἀνήρπασται πόλις.
Ἰοκάστη
ἦλθον δὲ πρὸς κίνδυνον Ἀργείου δορός;
1080
Ἄγγελος
ἀκμήν γʼ ἐπʼ αὐτήν· ἀλλʼ ὁ Καδμείων Ἄρης
κρείσσων κατέστη τοῦ Μυκηναίου δορός.
Ἰοκάστη
ἓν εἰπὲ πρὸς θεῶν, εἴ τι Πολυνείκους πέρι
οἶσθʼ· ὡς μέλει μοι καὶ τόδʼ, εἰ λεύσσει φάος.
Ἄγγελος
ζῇ σοι ξυνωρὶς ἐς τόδʼ ἡμέρας τέκνων.
1085
Ἰοκάστη
εὐδαιμονοίης. πῶς γὰρ Ἀργείων δόρυ
πυλῶν ἀπεστήσασθε πυργηρούμενοι;
λέξον, γέροντα τυφλὸν ὡς κατὰ στέγας
ἐλθοῦσα τέρψω, τῆσδε γῆς σεσῳσμένης.
Ἄγγελος
ἐπεὶ Κρέοντος παῖς ὁ γῆς ὑπερθανὼν
1090
πύργων ἐπʼ ἄκρων στὰς μελάνδετον ξίφος
λαιμῶν διῆκε τῇδε γῇ σωτήριον,
λόχους ἔνειμεν ἑπτὰ καὶ λοχαγέτας
πύλας ἐφʼ ἑπτά, φύλακας Ἀργείου δορός,
σὸς παῖς, ἐφέδρους δʼ ἱππότας μὲν ἱππόταις
1095
ἔταξʼ, ὁπλίτας δʼ ἀσπιδηφόροις ἔπι,
