Epeisodion 1
Ἠλέκτρα
ἕως ἐῶσιν εὖ φρονεῖν Ἐρινύες.
Ὀρέστης
λέξεις τι καινόν· κεἰ μὲν εὖ, χάριν φέρεις·
εἰ δʼ ἐς βλάβην τινʼ, ἅλις ἔχω τὸ δυστυχεῖν.
240
Ἠλέκτρα
Μενέλαος ἥκει, σοῦ κασίγνητος πατρός,
ἐν Ναυπλίᾳ δὲ σέλμαθʼ ὥρμισται νεῶν.
Ὀρέστης
πῶς εἶπας; ἥκει φῶς ἐμοῖς καὶ σοῖς κακοῖς
ἀνὴρ ὁμογενὴς καὶ χάριτας ἔχων πατρός;
Ἠλέκτρα
ἥκει — τὸ πιστὸν τόδε λόγων ἐμῶν δέχου —
245
Ἑλένην ἀγόμενος Τρωικῶν ἐκ τειχέων.
Ὀρέστης
εἰ μόνος ἐσώθη, μᾶλλον ἂν ζηλωτὸς ἦν·
εἰ δʼ ἄλοχον ἄγεται, κακὸν ἔχων ἥκει μέγα.
Ἠλέκτρα
ἐπίσημον ἔτεκε Τυνδάρεως ἐς τὸν ψόγον
γένος θυγατέρων δυσκλεές τʼ ἀνʼ Ἑλλάδα.
250
Ὀρέστης
σύ νυν διάφερε τῶν κακῶν· ἔξεστι γάρ·
καὶ μὴ μόνον λέγʼ, ἀλλὰ καὶ φρόνει τάδε.
Ἠλέκτρα
οἴμοι, κασίγνητʼ, ὄμμα σὸν ταράσσεται,
ταχὺς δὲ μετέθου λύσσαν, ἄρτι σωφρονῶν.
Ὀρέστης
ὦ μῆτερ, ἱκετεύω σε, μὴ ʼπίσειέ μοι
255
τὰς αἱματωποὺς καὶ δρακοντώδεις κόρας.
αὗται γὰρ αὗται πλησίον θρῴσκουσί μου.
Ἠλέκτρα
μένʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, ἀτρέμα σοῖς ἐν δεμνίοις·
ὁρᾷς γὰρ οὐδὲν ὧν δοκεῖς σάφʼ εἰδέναι.
Ὀρέστης
ὦ Φοῖβʼ, ἀποκτενοῦσί μʼ αἱ κυνώπιδες
260
γοργῶπες, ἐνέρων ἱέρεαι, δειναὶ θεαί.
Ἠλέκτρα
οὔτοι μεθήσω· χεῖρα δʼ ἐμπλέξασʼ ἐμὴν
σχήσω σε πηδᾶν δυστυχῆ πηδήματα.
Ὀρέστης
μέθες· μίʼ οὖσα τῶν ἐμῶν Ἐρινύων
μέσον μʼ ὀχμάζεις, ὡς βάλῃς ἐς Τάρταρον.
265
Ἠλέκτρα
οἲ ʼγὼ τάλαινα, τίνʼ ἐπικουρίαν λάβω,
ἐπεὶ τὸ θεῖον δυσμενὲς κεκτήμεθα;
