Epeisodion 1
Ὀρέστης
δὸς τόξα μοι κερουλκά, δῶρα Λοξίου,
οἷς μʼ εἶπʼ Ἀπόλλων ἐξαμύνασθαι θεάς,
εἴ μʼ ἐκφοβοῖεν μανιάσιν λυσσήμασιν.
270
βεβλήσεταί τις θεῶν βροτησίᾳ χερί,
εἰ μὴ ʼξαμείψει χωρὶς ὀμμάτων ἐμῶν.
οὐκ εἰσακούετʼ; οὐχ ὁρᾶθʼ ἑκηβόλων
τόξων πτερωτὰς γλυφίδας ἐξορμωμένας;
τί δῆτα μέλλετʼ; ἐξακρίζετʼ αἰθέρα
275
πτεροῖς· τὰ Φοίβου δʼ αἰτιᾶσθε θέσφατα.
τί χρῆμʼ ἀλύω, πνεῦμʼ ἀνεὶς ἐκ πλευμόνων;
ποῖ ποῖ ποθʼ ἡλάμεσθα δεμνίων ἄπο;
ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήνʼ ὁρῶ.
σύγγονε, τί κλαίεις κρᾶτα θεῖσʼ ἔσω πέπλων;
280
αἰσχύνομαί σε, μεταδιδοὺς πόνων ἐμῶν
ὄχλον τε παρέχων παρθένῳ νόσοις ἐμαῖς.
μὴ τῶν ἐμῶν ἕκατι συντήκου κακῶν·
σὺ μὲν γὰρ ἐπένευσας τάδʼ, εἴργασται δʼ ἐμοὶ
μητρῷον αἷμα· Λοξίᾳ δὲ μέμφομαι,
285
ὅστις μʼ ἐπάρας ἔργον ἀνοσιώτατον,
τοῖς μὲν λόγοις ηὔφρανε, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.
οἶμαι δὲ πατέρα τὸν ἐμόν, εἰ κατʼ ὄμματα
ἐξιστόρουν νιν, μητέρʼ εἰ κτεῖναι χρεών,
πολλὰς γενείου τοῦδʼ ἂν ἐκτεῖναι λιτὰς
290
μήποτε τεκούσης ἐς σφαγὰς ὦσαι ξίφος,
εἰ μήτʼ ἐκεῖνος ἀναλαβεῖν ἔμελλε φῶς,
ἐγώ θʼ ὁ τλήμων τοιάδʼ ἐκπλήσειν κακά.
καὶ νῦν ἀνακάλυπτʼ, ὦ κασιγνήτη, κάρα,
ἐκ δακρύων τʼ ἄπελθε, κεἰ μάλʼ ἀθλίως
295
