Epeisodion 4
Κλυταιμήστρα
κακὴν γενέσθαι περὶ σέ, μήτʼ αὐτὸς γένῃ.
θύσεις δὲ παῖδʼ, ἔνθα τίνας εὐχὰς ἐρεῖς;
1185
τί σοι κατεύξῃ τἀγαθόν, σφάζων τέκνον;
νόστον πονηρόν, οἴκοθέν γʼ αἰσχρῶς ἰών;
ἀλλʼ ἐμὲ δίκαιον ἀγαθὸν εὔχεσθαί τί σοι;
οὔ τἄρʼ ἀσυνέτους τοὺς θεοὺς ἡγοίμεθʼ ἄν,
εἰ τοῖσιν αὐθένταισιν εὖ φρονήσομεν;
1190
ἥκων δʼ ἂν Ἄργος προσπέσοις τέκνοισι σοῖς;
ἀλλʼ οὐ θέμις σοι. τίς δὲ καὶ προσβλέψεται
παίδων σʼ, ἵνʼ αὐτῶν προσέμενος κτάνῃς τινά;
ταῦτʼ ἦλθες ἤδη διὰ λόγων, ἢ σκῆπτρά σοι
μόνον διαφέρειν καὶ στρατηλατεῖν μέλει;
1195
ὃν χρῆν δίκαιον λόγον ἐν Ἀργείοις λέγειν·
Βούλεσθʼ, Ἀχαιοί, πλεῖν Φρυγῶν ἐπὶ χθόνα;
κλῆρον τίθεσθε παῖδʼ ὅτου θανεῖν χρεών.
ἐν ἴσῳ γὰρ ἦν τόδʼ, ἀλλὰ μὴ σὲ ἐξαίρετον
σφάγιον παρασχεῖν Δαναΐδαισι παῖδα σήν,
1200
ἢ Μενέλεων πρὸ μητρὸς Ἑρμιόνην κτανεῖν,
οὗπερ τὸ πρᾶγμʼ ἦν. νῦν δʼ ἐγὼ μὲν ἡ τὸ σὸν
σῴζουσα λέκτρον παιδὸς ἐστερήσομαι,
ἡ δʼ ἐξαμαρτοῦσʼ, ὑπότροφον νεάνιδα
Σπάρτῃ κομίζουσʼ, εὐτυχὴς γενήσεται.
1205
τούτων ἄμειψαί μʼ εἴ τι μὴ καλῶς λέγω·
εἰ δʼ εὖ λέλεκται, νῶι μὴ δή γε κτάνῃς
τὴν σήν τε κἀμὴν παῖδα, καὶ σώφρων ἔσῃ.
Χορός
πιθοῦ. τὸ γάρ τοι τέκνα συνσῴζειν καλόν,
Ἀγάμεμνον· οὐδεὶς πρὸς τάδʼ ἀντερεῖ βροτῶν.
1210
Ἰφιγένεια
εἰ μὲν τὸν Ὀρφέως εἶχον, ὦ πάτερ, λόγον,
πείθειν ἐπᾴδουσʼ, ὥσθʼ ὁμαρτεῖν μοι πέτρας,
